Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026
Το νέο βιβλίο του φωτογράφου και ποιητή Βαγγέλη Ευαγγελίου, με τίτλο «Κατακόρυφη Γειτονιά», που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική παρουσιάστηκε στο κοινό του Αγρινίου, την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, στην φιλόξενη αίθουσα της γκαλερί House of Lucie Agrinio.
Στις σελίδες του βιβλίου, η πολυκατοικία αποκτά τη δική της εσωτερική ζωή. Οι διάδρομοι, τα πλατύσκαλα, οι κουζίνες και οι κλειστές πόρτες γίνονται τόποι όπου συναντιούνται η μοναξιά, η επιθυμία, η απώλεια και η ανάγκη για επαφή. Μικρές κινήσεις, καθημερινά αντικείμενα και ανεπαίσθητοι ήχοι φανερώνουν όσα οι ένοικοι δυσκολεύονται να πουν.
Με ποιητική γλώσσα, χιούμορ και τρυφερότητα, ο Βαγγέλης Ευαγγελίου παρατηρεί τη ζωή που μοιράζεται ορόφους και τοίχους. Ο Βαγγέλης Ευαγγελίου αγγίζει με χιούμορ ανθρώπους και καταστάσεις: έναν άνθρωπο που ξεπαγώνει αρακά ακούγοντας τους γείτονες να κάνουν έρωτα, αλλά και τη βεβαιότητά μας ότι υποφέρουμε πρωτότυπα. Μας καλεί να γνωρίσουμε τους/τις ενοίκους, μας προσκαλεί στη γειτονιά του και μας προκαλεί να εντοπίσουμε στοιχεία του εαυτού μας σε καθέναν και καθεμία από αυτούς.
Προλόγισε ο Πρόεδρος του Photopolis Festival, Πάνος Καλτσάς, ποιήματα της συλλογής διαβάσε η Σοφία Καψαμπέλη, ενώ την εκδήλωση συντόνισε ο Βαγγέλης Ευαγγελίου.
Για το βιβλίο μίλησε στην αρχή το μέλος της Φωτογραφικής Ομάδας Art8, Κώστας Τσόλκας, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής:
Με μεγάλη χαρά δέχθηκα την πρόταση του φίλου μας Βαγγέλη, να παραβρεθώ κι εγώ σε τούτο το πάνελ και στη συνάντηση φίλων, σε μια προσπάθεια συμπαρουσίασης του νέου του βιβλίου, με τον τίτλο “Κατακόρυφη Γειτονιά" από τις εκδόσεις Κάπα Εκδοτική, μια καλαίσθητη και έξυπνη στο σχεδιασμό έκδοση. Έφτασε στα χέρια μας μόλις χθες, αφού ετούτη την εβδομάδα κυκλοφόρησε, έχοντας αυτή τη νοσταλγική μυρωδιά - πνευματική ευωδία του χαρτιού, που έχουμε την τιμή και την χαρά να κάνουμε την πρώτη παρουσίασή του εδώ στην πόλη μας, σαν μια παράλληλη δράση του Photopolis Agrinio Festival, αφού ο ποιητής, εκτός των άλλων είναι και εξαιρετικός φωτογράφος, με τον οποίο έχουμε εγκαινιάσει από πέρυσι άριστη συνεργασία. Και τον ευχαριστούμε που το νέο του αυτό βιβλίο ξεκινάει το ταξίδι του από το Αγρίνιο.
Βέβαια δε κρύβω ότι την αρχική χαρά της αποδοχής για την βοήθεια στην παρουσίαση, ακολούθησε κάποιος αδιόρατος φόβος, παρότι έχουμε δει και διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του. Ποιο θα είναι το περιεχόμενο, πώς θα είναι δομημένο, πόσο εύκολα θα το προσεγγίσει ο αναγνώστης;
Στις πρώτες σελίδες, ο φόβος υποχωρεί και δίνει τη θέση του στη χαρά της ανάγνωσης και μέχρι να φτάσεις στο τέλος, σε μια διαδρομή 124 σελίδων, σε πολλά σημεία νιώθεις να ταυτίζεσαι με συναισθήματα, προσδοκίες, εικόνες και σκηνές, που διαδραματίζονται στις πολυκατοικίες, στη ζωή μας και στους "ορόφους" του βιβλίου. Όπως γράφει ο ποιητής στο εσώφυλλο, το έργο είναι "μια ποιητική σπουδή στην κάθετη συμβίωση της ελληνικής πολυκατοικίας".
Είναι δομημένο σε 8 κύριες ενότητες με τους εξής οικείους τίτλους- έννοιες:
1) Καταστατικό, 2) Ερωτηματολόγιο, 3) Η μαρτυρία του διαχειριστή, 4) Φωταγωγός, 5) Κουδούνια, 6) Κοινήχρηστα, 7) Αντιπαροχή και 8) Ισόγειο.
Εξετάζοντας το βιβλίο ενότητα-ενότητα και ποίημα το ποίημα, ο καθένας μας μπορεί να εντοπίσει, να σκεφτεί ή να ανακαλέσει στη μνήμη του μια δική του ιστορία, μια δική της μοναδική εμπειρία. Διακρίνουμε αμέσως πρωτότυπη γραφή, με στίχους – άτακες, εμπνευσμένα δοκίμια μιας καθημερινότητας, για άλλους πηλής και μίζερης για άλλους ενδιαφέρουσας. Μια καθημερινότητα που κολυβά δίπλα μας και μέσα μας, όπου κυριαρχούν οι ανθρώπινες σχέσεις, το έντονο ερωτικό στοιχείο και η κατά καιρούς ανικανοποίητη επιθυμία, η προσωρινή και η μόνιμη απώλεια, η συνεχής εξερεύνηση του χώρου και των συναισθημάτων. Χώροι οικείοι τους οποίους προσπερνάμε από συνήθεια ή βιασύνη, όμως εκεί εκτυλίσσεται η μισή μας ζωή. Με το δικό του μοναδικό τρόπο ο ποιητής τους φέρνει μπροστά μας και μαζί, όλα εκείνα που νιώθουμε, σκεφτόμαστε και κρατάμε μέσα μας, για τον άνθρωπό μας, τον συγκάτοικο ή τον γείτονα. Στη σκάλα, στο διάδρομο, στο απέναντι μπαλκόνι, στην κουζίνα, στην κρεβατοκάμαρα, στο μυαλό μας.
Ο Βαγγέλης Ευαγγελίου είναι ένας ποιητής που αναζητά την ποίηση της καθημερινότητας και την καθημερινότητα της ποίησης. Ζει και έπειτα μετουσιώνει την εμπειρία σε λέξεις. Λέξεις που φτάνουν σε μας για να μας κινητοποιήσουν και να μας συγκινήσουν.
Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου του Βαγγέλη Ευαγγελίου "Κατακόρυφη Γειτονιά" μπορεί κάποιος να αναστοχαστεί πάνω στις σχέσεις με τους ανθρώπους, τους γείτονες και την κοινωνία. Να έρθει πιο κοντά ίσως με τον διπλανό του, να δει τον κόσμο και τη δική του ζωή λίγο δαφορετικά. Να βλέπει προς τα πάνω, αλλά και να μην ξεχνά να κοιτάει και προς τα κάτω, γύρω του και κυρίως μέσα του» υπογράμμισε ο Κώστας Τσόλκας.
Στη συνέχεια ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Κούρτης, τόνισε τα εξής:
«Με μεγάλη χαρά αλλά και αρκετό άγχος δέχθηκα την πρόταση του φίλου Βαγγέλη, να παραβρεθώ στο πάνελ της παρουσίασης του νέου του βιβλίου με τον τίτλο "Κατακόρυφη Γειτονιά"
Και η χαρά είναι αναμενόμενη εξαιτίας της πρόσκλησης αλλά το άγχος εξίσου δικαιολογημένος ποιος και με ποια κριτήρια είναι ικανός να κρίνει ένα λογοτεχνικό έργο; Πόσο καλά μπορεί να προσεγγίσει και να αναδείξει κάποιος το περιεχόμενο, τοποθετώντας το το στο επίπεδο που ανήκει; Τελικά αφέθηκα στην εμπιστοσύνη του Βαγγέλη και ελπίζω πως έκανα το καλύτερο,
Από την αρχή του βιβλίου αυτό που σε κερδίζει είναι η οικειότητα με τα γεγονότα. Πολύ σύντομα, σχεδόν σε κάθε σελίδα, ανακαλείς εικόνες, συναισθήματα και καταστάσεις που έχεις βιώσει ή έχεις ακούσει κάποια στιγμή. Η καθημερινότητα με τα τερτίπια της, τις κοινοτοπίες της και τις ιδιαιτερότητές της, αποκαλύπτεται βήμα βήμα αλλά ταυτόχρονα κάτι πιο σημαντικό σε συνεπαίρνει. Είναι η ανάλυση των ανθρωπίνων χαρακτήρων αυτό που τελικά θα σε κερδίσει και θα αφήσει ένα δεύτερο στίγμα από την ανάγνωση. Μέσα από τις ανθρώπινες επαφές, τις σχέσεις, τις απογοητεύσεις τα ημιτελή συναισθήματα, αυτό που θα μας πονάει πάντα είναι πάντα ένα γιατί, ένα επειδή. Κάπου εκεί βρίσκεται, για μένα, όλη η δύναμη του βιβλίου. Στο να μπούμε στα παπούτσια του άλλου, στην ενσυναίσθηση, που θα προέρχεται είτε από εμπειρία είτε από καλή διάθεση…
Το βιβλίο δεν θα σας αφήσει αδιάφορους. Θα σας δώσει μια ευκαιρία ενδοσκόπησης, αναπόλησης και αναζήτησης. Ίσως ενίοτε και νοσταλγίας. Μια γεύση γλυκόπικρη. Γιατί αφηγείται αλήθειες. Στιγμιότυπα ζωής που ελάχιστη σημασία δίνουμε. Είναι βέβαιο πως ο καθένας θα βρει στις σελίδες του, πολύ προσωπικές στιγμές. Γιατί και η πολυκατοικία αποκτά ζωή, σχεδόν και ψυχή. Παύει να είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, γίνεται ενεργό μέλος, οργανικός πρωταγωνιστής του συνόλου των ανθρώπων που διαφεντεύει. Διαμορφώνει συναισθήματα, δράσεις και αντιδράσεις. Κινεί νήματα, κρύβει και αποκαλύπτει. Τον ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη δουλειά του» κατέληξε στην παρουσίασή του ο Δημήτρης Κούρτης.
Για την ποιητική του συλλογή «Κατακόρυφη Γειτονιά», ο Βαγγέλη Ευαγγελίου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πριν γράψω αυτό το βιβλίο, εδώ ήταν οικόπεδο».
Μια ποιητική σύνθεση, αφιερωμένη στα ισόγεια της συνοικίας Ελληνορώσων –για όσους έχουν μέσα τους πολλή κατοικία– καθορίζει από την αρχή το ύψος του βλέμματος. Προηγούμενη διαμονή σε πολυκατοικία δεν απαιτείται. Η συγκατοίκηση με τον εαυτό μας προσμετράται κανονικά. Στις 8 ενότητες της έκδοσης, 60 ποιήματα και μικρές πεζές αφηγήσεις συνυπάρχουν με 55 όρους συγκατοίκησης, ένα ερωτηματολόγιο και ένα εικοσιτετράωρο ήχων καταγεγραμμένων από έναν τυφλό ένοικο. Ο διαχειριστής αλλάζει λάμπες και αναβάλλει την κατάρρευση του υπάρχοντος κόσμου. Η Λεϊλά, εργάτρια και πρόσφυγας, φυλάει σ’ ένα μπουκάλι τα βλέμματα των άλλων. Στον ημιώροφο, ο Ευάγγελος αφήνει τη Νεκταρία να εμφανιστεί όταν νυχτώνει. Η κυρία Άνωθεν πενθεί την κόρη της κρατώντας πάντα βρεγμένες τις άκρες των μαλλιών της. Όλα αποτυπώνονται και περιγράφονται με την αμεσότητα μιας κουβέντας στο πλατύσκαλο.
Για να μπεις σ’ αυτή την πολυκατοικία, πρέπει πρώτα να απαντήσεις: «Θα μπορούσες να συγκατοικήσεις με έναν άνθρωπο που δεν σου εξηγεί ποτέ τη λύπη του;» Τα υπόλοιπα δικαιολογητικά μπορούν να περιμένουν. Στην ίδια γειτονιά δοκιμάζονται τα όρια της φροντίδας και της κοινωνικής επιτήρησης. Ο κανονισμός ζητά να σεβαστούμε το παιδί που δεν θέλει να φιλήσει έναν συγγενή: «Το σώμα του δεν είναι κοινόχρηστος χώρος».
Ο Βαγγέλης Ευαγγελίου αγγίζει με χιούμορ ανθρώπους και καταστάσεις: έναν άνθρωπο που ξεπαγώνει αρακά ακούγοντας τους γείτονες να κάνουν έρωτα, αλλά και τη βεβαιότητά μας ότι υποφέρουμε πρωτότυπα. Μας καλεί να γνωρίσουμε τους/τις ενοίκους, μας προσκαλεί στη γειτονιά του και μας προκαλεί να εντοπίσουμε στοιχεία του εαυτού μας σε καθέναν και καθεμία από αυτούς.
Βαγγέλη Ευαγγελίου: «Κατακόρυφη Γειτονιά», Κάπα Εκδοτική
