Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026
Με ιδιαίτερη επιτυχία και συγκινητική ανταπόκριση από το κοινό πραγματοποιήθηκε η συμμετοχή της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στην επίσημη έναρξη της Ναυτικής Εβδομάδας 2026 στον Βόλο, η οποία έλαβε χώρα στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στην παραλία της πόλης.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων παρουσιάστηκε η μουσικοθεατρική παράσταση «Νύχτα Γιομάτη Θαύματα», αφιερωμένη στα διακόσια χρόνια από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, παραγωγή του Ιδρύματος Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας «Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός». Η παράσταση, συγκίνησε βαθιά το κοινό, μεταφέροντας με τρόπο μοναδικό το πνεύμα της θυσίας, της ελευθερίας και της πίστης που χαρακτήρισε τους Ελεύθερους Πολιορκημένους.
Την έναρξη των εκδηλώσεων ευλόγησαν ο οικείος Ποιμενάρχης, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός. Και οι δύο υπογράμμισαν τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της ανάδειξης των αξιών που διαμόρφωσαν την εθνική και πνευματική ταυτότητα του Ελληνισμού.
Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού, κατά τον χαιρετισμό του, ανέφερε τα ακόλουθα:
«Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. Δαμασκηνέ, ἐκπρόσωποι τῶν πολιτειακῶν καί στρατιωτικῶν ἀρχῶν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Μέ αἰσθήματα χαρᾶς καί ἀδελφικῆς ἀγάπης Σᾶς ὑποδεχόμαστε σήμερα καί πάλι σέ τόπο γνώριμο καί ἀγαπημένο, σέ τόπο πού ἀγαπήσατε καί σᾶς ἀγάπησε, στήν Ἱερά Μητρόπολη Δημητριάδος καί Ἀλμυροῦ, στήν πόλη τοῦ Βόλου, μπροστά στόν ἐμβληματικό ναό τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης γιά τήν ἐπίσημη ἔναρξη τῶν ἐκδηλώσεων τῆς Ναυτικῆς Ἑβδομάδας, ἑνός θεσμοῦ ποῦ γνωρίζετε πῶς τιμᾶ τή διαχρονική σχέση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέ τή θάλασσα, τή ναυτοσύνη, τήν ἐλευθερία καί τή δημιουργία, ἑνός θεσμοῦ πού ἔχει μάθει νά ἑνώνει τήν πόλη τοῦ Βόλου μέ τόπους ὅπου ὁ Ἑλληνισμός δοξάστηκε καί μεγαλούργησε, σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε.
Καί δέν θά μποροῦσε φέτος ἡ Ναυτική Ἑβδομάδα στόν Βόλο 2026 νά μήν εἶναι ἕνα μεγάλο προσκύνημα ἱστορικῆς μνήμης καί ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας, καθώς εἶναι ἀφιερωμένη στήν Ἱερά Πόλη τοῦ Μεσολογγίου, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης διακοσίων ἐτῶν μνήμης καί χρέους ἀπέναντι στήν ἐθελοθυσία τῶν Ἐξοδιτῶν πατέρων μας, ἀπό τήν ἡρωική Ἔξοδο ποῦ ἀνέδειξε τό Μεσολόγγι σέ παγκόσμιο σύμβολο ἐλευθερίας, ἀδούλωτου πνεύματος καί ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.
Ἡ ἐπιλογή τοῦ Μεσολογγίου ὡς τιμώμενης περιοχῆς δέν εἶναι συγκυριακή οὔτε συμβολική μέ τήν ἐπιφανειακή ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἀντιθέτως, ἀποτελεῖ βαθιά, συνειδητή ἀναγνώριση ἑνός τόπου πού ἔχει καταστεῖ διαχρονικό σύμβολο τοῦ Γένους, καθώς τό Μεσολόγγι δέν ἀνήκει μόνον στήν ἱστορία, ἀλλά στή συλλογική συνείδηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐκεῖ, ἄνθρωποι ἐξαντλημένοι ἀπό τήν πεῖνα, τίς κακουχίες καί τήν πολιορκία, μά ἄνθρωποι πραγματικά ἀναστάσιμοι, ἐπέλεξαν τή νύχτα τοῦ Σαββάτου του Λαζάρου πρός τήν Κυριακή τῶν Βαΐων νά βαπτιστοῦν στήν πορεία τοῦ Χριστοῦ πρός τό ἑκούσιο Πάθος, βαδίζοντας «ἀγαλλομένῳ ποδί» καί οἱ ἴδιοι ἀπό τήν μαρτυρική ἐθελοθυσία τῆς Ἐξόδου πρός τό Φῶς, μέ τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως, «Πάσχα κροτοῦντες αἰώνιον». Μέ «μάτια που δείχνουν ἔρωτα γιά τόν ἀπάνου κόσμο», ἡ ἀπόφασή τους αὐτή δέν ὑπῆρξε ἁπλῶς μία πράξη ἡρωισμοῦ· ὑπῆρξε μιά ὁμολογία πίστεως στήν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καί στήν ἐλπίδα πού ὑπερβαίνει τά ἀνθρώπινα μέτρα. Ἡ πίστη των Ἐξοδιτῶν δέν ἦταν μιά ἀφηρημένη ἰδέα. Ἦταν βεβαιότητα ὅτι ἡ θυσία τους δέν θά ἦταν μάταιη, ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ Γένους θά ἐρχόταν, ἀκόμη κι ἄν οἱ ἴδιοι δέν θά ζοῦσαν νά τή δοῦν. Γι’ αὐτό καί τό Μεσολόγγι παραμένει ἕως σήμερα ἕνας τόπος ὅπου ἡ πίστη, ἡ ἐλευθερία καί ἡ θυσία συναντήθηκαν μέ τρόπο μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο.
Ἡ ἱστορία τοῦ Μεσολογγίου μας ὑπενθυμίζει ὅτι τά μεγάλα γεγονότα δέν γεννῶνται μόνο ἀπό στρατηγικούς σχεδιασμούς καί πολιτικές ἀποφάσεις, ἀλλά κυρίως ἀπό τήν πνευματική ἀντοχή τῶν ἀνθρώπων. Ὅπως θυμίζει καί ὁ μεγάλος Μεσολογγίτης Κωστῆς Παλαμᾶς: «Ἡ Μεγαλοσύνη τῶν λαῶν δέν μετριέται μέ τό στρέμμα. Μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα μετριέται καί μέ τό αἷμα».
Μέσα σέ αὐτό τό πνεῦμα σχεδιάστηκαν καί οἱ ἐκδηλώσεις τῆς φετινῆς Ναυτικῆς Ἑβδομάδας. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ «Μητέρα μεγαλόψυχη στόν πόνο καί στή δόξα» εἶναι ἵσως ἡ μόνη πού ἐπιμένει νά τιμᾶ τή μνήμη, ὄχι ὡς μία μουσειακή, ἀόριστη ἀναπόληση τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ὡς μία ζωντανή παρακαταθήκη γιά τό παρόν καί τό μέλλον. Γι’ αὐτό καί ἡ παρουσία Σᾶς σήμερα, Σεβασμιώτατε, μεταφέρει στήν τοπική μας κοινωνία τό μήνυμα τῆς Ἱερᾶς Πόλεως τοῦ Μεσολογγίου ποῦ καθαγιάστηκε ἀπό τήν πίστη, τήν ὁμολογία, τήν αὐτοθυσία καί τήν ἀκατάλυτη ἐλπίδα. Ἡ ἡρωοτόκος γῆ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, καί ἰδιαιτέρως τοῦτο τό «ἔνδοξο ἀλωνάκι» , δέν προσέφερε στό Ἔθνος μόνο ἕνα ἔνδοξο κεφάλαιο ἱστορίας. Προσέφερε ἕνα διαχρονικό, ἀξεπέραστο μέτρο ἤθους, ἕνα παράδειγμα τοῦ πῶς ἡ ἐλπίδα στήν Ἀνάσταση, ἡ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα καί τήν ἐλευθερία μπορεῖ νά ὑπερβαίνει τό φόβο τοῦ θανάτου, σάν «φῶς πού πατεῖ χαρούμενο τόν Ἅδη καί τό χάρο». Αὐτό τό καθημαγμένο μά ἀδούλωτο Μεσολόγγι φιλοδοξεῖ νά ἀποτυπώσει ἡ Ναυτική Ἐβδομάδα 2026 μέ τίς πολιτιστικές, μουσικές, ἐκπαιδευτικές καί ἐπετειακές δράσεις, τίς ἐκθέσεις, τίς συναυλίες καί τά μουσικά ἀφιερώματα, ποῦ θά ἀναδείξουν τό διαχρονικό μήνυμα τῶν «Ἐλεύθερων Πολιορκημένων», θά φέρουν στό προσκήνιο τίς ἀξίες πού ἐνέπνευσαν τόν ἀγῶνα τους καί θά ἀποτελέσουν θυμίαμα μνήμης, σεβασμοῦ καί εὐγνωμοσύνης ἀπέναντι σέ ἐκείνους πού μέ τή θυσία τους διαμόρφωσαν τήν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Πρός αὐτή τήν κατεύθυνση, ἰδιαίτερα σημαντικό εἶναι ὅτι μέσα ἀπό τίς ἐκθέσεις σπάνιων φωτογραφιῶν τῆς Ἱερᾶς Πόλεως τοῦ Μεσολογγίου, τά μουσικά ἀφιερώματα πού ἀναδεικνύουν τήν ἱστορική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἀλλά καί τίς καλλιτεχνικές δημιουργίες πού ἐμπνέονται ἀπό τήν Ἔξοδο, ἡ ἱστορική μνήμη δέν παραμένει ἕνα μουσειακό κειμήλιο. Γίνεται βίωμα, γνώση καί ἔμπνευση γιά τίς νεότερες γενιές, ἐμβαπτίζοντας ὅλους μας στήν«κολυμβήθρα τοῦ Γένους», τό Μεσολόγγι.
Σέ μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία οἱ προσωπικές καί κοινωνικές βεβαιότητες συχνά κλονίζονται καί οἱ ἀξίες δοκιμάζονται, τό παράδειγμα τοῦ Μεσολογγίου ἐξακολουθεῖ νά στέκει μεθόριο καί ὁδοδείκτης κάθε ἐλεύθερου ἀνθρώπου. Μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἐλευθερία ἀπαιτεῖ θυσίες, ὅτι ἡ ἑνότητα ἀποτελεῖ προϋπόθεση κάθε μεγάλου ἀγῶνα καί ὅτι ἡ πίστη μπορεῖ νά μεταμορφώσει ἀκόμη καί τίς πιό σκοτεινές στιγμές τῆς ἱστορίας σέ πηγή ἐλπίδας καί ζωντανή μαρτυρία Χριστοῦ καί Ἑλλάδας».
Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, κατά τον δικό του χαιρετισμό, ανέφερε τα ακόλουθα:
«Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιε,
Εκπρόσωποι πολιτειακής και στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου
Απόψε η καρδιά της Μαγνησίας χτυπά εδώ, στον Ιερό Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου, τον εμβληματικό ναό του Βόλου.
Ο σπουδαίος αυτός θεσμός της Ναυτικής Εβδομάδος, καρπός της εμπνεύσεως και της πατρικής μέριμνας του σεπτού Ποιμενάρχου σας και σεβασμίου Γέροντός μου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, μας συγκέντρωσε και πάλι όλους εδώ, για να ξεκινήσουμε ένα ακόμη ταξίδι· με τον νου την ψυχή και την καρδιά μας.
Ένα ταξίδι που τα προηγούμενα χρόνια μας οδήγησε στην Κύπρο, στην Ίμβρο, στην Αλεξάνδρεια και στην Κρήτη· σε τόπους όπου η ιστορία του Γένους, η Ορθοδοξία και η μνήμη παραμένουν ζωντανές και γόνιμες.
Και απόψε, ο ίδιος αυτός θεσμός μάς καλεί να στραφούμε προς έναν τόπο ιερό, προς μια γη αγιασμένη από τη θυσία και δοξασμένη από την ελευθερία. Μας καλεί να πορευθούμε νοερά στο Μεσολόγγι.
Στεκόμαστε εδώ για να συναντήσουμε το πνεύμα του Μεσολογγίου. Για να αφουγκραστούμε, μέσα από τη σιωπή των αιώνων, τον βηματισμό εκείνων που βάδισαν συνειδητά προς την αθανασία. Για να ακούσουμε τον απόηχο της Εξόδου, που δεν υπήρξε μια στιγμή ήττας, αλλά ένας θρίαμβος πίστεως, ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Διότι το Μεσολόγγι δεν είναι απλώς ένας τόπος της ελληνικής γης. Είναι σύμβολο. Είναι φρόνημα. Είναι μαρτυρία ότι υπάρχουν αξίες για τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να θυσιάσει τα πάντα χωρίς να χάσει τίποτε, γιατί κερδίζει την αιωνιότητα.
Και καθώς απόψε ανοίγουμε τις σελίδες της ιστορίας του, δεν ερχόμαστε μόνο να θυμηθούμε γεγονότα και πρόσωπα. Ερχόμαστε να μαθητεύσουμε στο ήθος των Ελεύθερων Πολιορκημένων, να διδαχθούμε από την πίστη τους στον Θεό, από την ενότητά τους στις δυσκολίες και από την ακλόνητη απόφασή τους να παραμείνουν ελεύθεροι, ακόμη και όταν όλα γύρω τους έμοιαζαν χαμένα.
Με αυτό το πνεύμα, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε το αποψινό μας οδοιπορικό στο ένδοξο και μαρτυρικό Μεσολόγγι, εκεί όπου η ιστορία συναντά τον θρύλο και η θυσία μεταμορφώνεται σε αθανασία.
Να ακούσουμε τη σιωπηλή αλλά πανίσχυρη φωνή των Ελεύθερων Πολιορκημένων, η οποία εξακολουθεί να αντηχεί μέσα στον χρόνο δύο αιώνες μετά τη μεγάλη τους θυσία. Διακόσια χρόνια πέρασαν από εκείνη τη νύχτα που σφράγισε την Ιστορία του Ελληνισμού.
Διακόσια χρόνια από τότε που το Μεσολόγγι, εξαντλημένο από την πείνα, τις κακουχίες και τις στερήσεις, περικυκλωμένο από υπέρτερες δυνάμεις, ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στην τυραννία και απέδειξε ότι η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να υπερβεί τα όρια της φύσεως και να αγγίξει την αιωνιότητα.
Η Έξοδος του Μεσολογγίου δεν υπήρξε μία ακόμη πολεμική αναμέτρηση μέσα στη δίνη της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Υπήρξε μία κοσμοϊστορική διακήρυξη ελευθερίας.
Υπήρξε η στιγμή κατά την οποία ένας ολόκληρος λαός διακήρυξε ενώπιον της Ιστορίας ότι υπάρχουν αξίες ανώτερες από τον φόβο, ισχυρότερες από τον θάνατο και λαμπρότερες από κάθε πρόσκαιρη νίκη.
Γι’ αυτό και το Μεσολόγγι δεν αποτέλεσε μόνο ελληνικό γεγονός.
Έγινε παγκόσμιο σύμβολο.
Έγινε σημείο αναφοράς για κάθε άνθρωπο που αναζητά το νόημα της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της αυτοθυσίας.
Το γεγονός της Εξόδου ταξίδεψαν σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Συγκλόνισε συνειδήσεις. Συγκίνησε λαούς. Ενέπνευσε κινήματα.
Και κατέστησε το Μεσολόγγι ένα από τα λαμπρότερα κεφάλαια όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας.
Απόψε, από την Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου μέχρι τον Βόλο, μεταφέρουμε συμβολικά μία φλόγα. Όχι μία συνηθισμένη φλόγα. Αλλά τη δάδα των ηρώων.
Τη δάδα της θυσίας, της μνήμης, της ελευθερίας.
Πρώτη ανάμεσά τους προβάλλει η μορφή του Χρήστου Καψάλη. Του ανθρώπου που, όταν είδε ότι οι τελευταίες στιγμές είχαν φθάσει, δεν επέλεξε τον δρόμο της υποταγής. Δεν αναζήτησε τη σωτηρία μέσα από τον συμβιβασμό. Δεν αποδέχθηκε τη ζωή χωρίς ελευθερία.
Επέλεξε να γίνει ο ίδιος φλόγα. Να γίνει ο ίδιος πυρσός.
Να μετατρέψει τη θυσία σε αθανασία.
Όταν η πυριτιδαποθήκη τινάχθηκε στον αέρα, δεν ανατινάχθηκαν μόνο πέτρες και τείχη. Ανατινάχθηκαν τα όρια του ανθρώπινου φόβου. Και μέσα από εκείνη την έκρηξη γεννήθηκε ένας μύθος που ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Καψάλης δεν κατέκαυσε μόνο την πυρίτιδα. Άναψε μια φλόγα που εξακολουθεί να φωτίζει την ιστορική πορεία του Ελληνισμού.
Δίπλα στη δάδα της θυσίας υψώνεται η δάδα της πίστεως.
Και στο κέντρο αυτής της πνευματικής παρακαταθήκης στέκει η μαρτυρική μορφή του προκατόχου μας, Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ.
Ο φωτισμένος Ιεράρχης που δεν εγκατέλειψε ποτέ το ποίμνιό του. Ο ποιμένας που έγινε συναγωνιστής. Ο λειτουργός του Υψίστου που μετουσιώθηκε σε στήριγμα ενός ολόκληρου λαού. Στάθηκε δίπλα στους πολιορκημένους μέχρι την τελευταία στιγμή. Ευλογούσε τους αγωνιστές. Παρηγορούσε τις μανάδες. Ενίσχυε τους αδυνάτους. Κρατούσε αναμμένο το καντήλι της ελπίδας όταν όλα έμοιαζαν να βυθίζονται στο σκοτάδι. Η μορφή του υπενθυμίζει , ότι οι μεγάλες στιγμές του Γένους γεννήθηκαν πάντοτε από τη συνάντηση της πίστεως με την ελευθερία, της πνευματικής αντοχής με την εθνική αξιοπρέπεια.
Όμως το Μεσολόγγι, δεν ανέδειξε μόνο ήρωες των όπλων και της Εκκλησίας. Ανέδειξε και τις μεγάλες ανώνυμες μορφές της ιστορίας. Και πρώτη ανάμεσά τους στέκει η Μεσολογγίτισσα μάνα. Η γυναίκα που έβλεπε τα παιδιά της να λιμοκτονούν και παρέμενε όρθια. Η γυναίκα που αποχαιρετούσε τον σύζυγο, τον πατέρα ή τον αδελφό γνωρίζοντας ότι ίσως δεν θα τον ξαναδεί ποτέ. Η γυναίκα που έκρυβε τα δάκρυά της για να προσφέρει δύναμη στους άλλους.
Η γυναίκα που βάδισε προς την Έξοδο κρατώντας από το χέρι τα παιδιά της και μέσα στην καρδιά της τη μόνη ελπίδα που είχε απομείνει: να μη χαθεί η ελευθερία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώνεται η διαχρονική μορφή της Ελλάδας.
Η μάνα των αγωνιστών του 1821.
Η μάνα των Βαλκανικών Πολέμων.
Η μάνα της Πίνδου.
Η μάνα της Κύπρου.
Η μάνα κάθε θυσίας που γράφτηκε στην ιστορική πορεία του Έθνους.
Το μήνυμα της Εξόδου δεν ανήκει μόνο στο χθες.
Δεν αποτελεί ένα ένδοξο κεφάλαιο κλεισμένο στις σελίδες της ιστορίας.
Αποτελεί ζωντανή παρακαταθήκη.
Μία διαρκή υπενθύμιση ότι οι κοινωνίες αποκτούν βάθος όταν διατηρούν ζωντανή τη μνήμη τους και όταν αναγνωρίζουν τις θυσίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ελευθερία τους.
Η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, η Τοπική Εκκλησία του ενδόξου αυτού τόπου, ως θεματοφύλακας της εκκλησιαστικής και ιστορικής παραδόσεως, δεν περιορίζεται στη διατήρηση της μνήμης.
Μεταφέρουμε σε ολόκληρη την Ελλάδα το διαχρονικό μήνυμα της Εξόδου, τιμώντας την επέτειο των 200 ετών με ετήσιο πρόγραμμα θρησκευτικών, πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δράσεων. Ένα μήνυμα που δεν μιλά μόνο για το παρελθόν αλλά φωτίζει το παρόν και συνοδεύει το μέλλον.
Μεταφέρει τη δάδα των Σουλιωτών και Ρουμελιωτών αγωνιστών, οι οποίοι στάθηκαν ακοίμητοι υπερασπιστές του Μεσολογγίου κατά τις πολιορκίες και την Έξοδο, καθώς και των φιλελλήνων που εγκατέλειψαν την ασφάλεια της πατρίδας τους για να συμμετάσχουν στον Αγώνα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Από τον Λόρδο Βύρωνα, που συνέδεσε το όνομά του με το Μεσολόγγι και προσέφερε τη ζωή και την περιουσία του στην υπόθεση της ελευθερίας, έως τον Ιωάννη Ιάκωβο Μάγερ , που υπηρέτησε την ελληνική υπόθεση με την πένα και το ξίφος του και έπεσε κατά την Έξοδο, η δάδα αυτή συμβολίζει την ανδρεία, την αδελφοσύνη των λαών, την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία.
Είναι η φλόγα που κρατά ζωντανή τη μνήμη εκείνων που αγωνίστηκαν, πολέμησαν και θυσιάστηκαν για τα ιδανικά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της ανθρώπινης αξίας, καθιστώντας το Μεσολόγγι παγκόσμιο σύμβολο αγώνα και ελευθερίας.
Δεν πρόκειται για μια απλή ιστορική αναφορά.
Πρόκειται για μια ζωντανή συνέχεια.
Για μια αδιάκοπη γέφυρα ανάμεσα στους αιώνες.
Διότι η ιστορία δεν διατηρείται μόνο μέσα από τα μνημεία και τα αρχεία.
Διατηρείται μέσα από τη μνήμη, από την παιδεία, από τη ζωντανή παράδοση. Και μέσα από εκείνους που αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το φως της από γενιά σε γενιά.
Η Ηρωική Έξοδος δεν είναι μία ημερομηνία. Δεν είναι μία επέτειος. Δεν αποτελεί μία σελίδα ενός βιβλίου. Είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές της ιστορικής αυτοσυνειδησίας του Ελληνισμού. Μία στιγμή κατά την οποία η ελευθερία απέκτησε πρόσωπο. Η πίστη απέκτησε μαρτυρία και η θυσία απέκτησε αιώνια διάρκεια.
Απόψε, οι θάλασσες ενώνονται συμβολικά.
Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου συναντά τον Παγασητικό.
Η Ιερή Πόλη συναντά τον Βόλο.
Η ιστορία συναντά το παρόν.
Και μέσα σε αυτή τη συνάντηση των τόπων και των αιώνων, η φλόγα της Εξόδου συνεχίζει το αδιάκοπο ταξίδι της.
Η ίδια φλόγα που φώτισε τα τείχη του Μεσολογγίου.
Η ίδια φλόγα που ανέβηκε μαζί με τον Καψάλη στον ουρανό της θυσίας.
Η ίδια φλόγα που κράτησε αναμμένο το καντήλι της ελπίδας στα χέρια του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ.
Η ίδια φλόγα που καθρεφτίστηκε στα μάτια των μανάδων, των παιδιών και των αγωνιστών εκείνης της μεγάλης νύχτας.
Διακόσια χρόνια αργότερα, δεν ανήκει ούτε στις πέτρες των τειχών ούτε στις σελίδες των βιβλίων.
Ζει μέσα στη μνήμη. Ζει μέσα στην ιστορία.
Ζει μέσα στη συλλογική συνείδηση του Ελληνισμού.
Και καθώς η νύχτα απλώνεται πάνω από τον Παγασητικό, μοιάζει σαν οι σκιές των Ελεύθερων Πολιορκημένων να περπατούν ακόμη δίπλα μας· σιωπηλές, φωτεινές και αθάνατες.
Όχι ως πρόσωπα ενός μακρινού παρελθόντος.
Αλλά ως μορφές που πέρασαν οριστικά στο βασίλειο της Ιστορίας.
Εκεί όπου οι μεγάλες θυσίες δεν λησμονούνται.
Εκεί όπου οι πράξεις γίνονται σύμβολα.
Εκεί όπου οι άνθρωποι γίνονται φως.
Και εκεί, στο ύψος όπου συναντώνται η ελευθερία, η πίστη και η θυσία, το Μεσολόγγι εξακολουθεί να στέκει.
Αγέρωχο.
Φωτεινό.
Αιώνιο».
Αξίζει να επισημανθεί ότι η παρουσία της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στον Βόλο υπήρξε μια ουσιαστική αποστολή μνήμης και πολιτισμού. Η Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου μετέφερε το διαχρονικό μήνυμα της Εξόδου πέρα από τα όριά της, συναντώντας τον ελληνισμό σε έναν ιστορικό τόπο με ισχυρή ναυτική και πολιτιστική παράδοση.
Η παράσταση «Νύχτα Γιομάτη Θαύματα» απέδωσε με συγκλονιστικό τρόπο τις τελευταίες στιγμές της πολιορκημένης πόλης, τον πόνο, την αγωνία αλλά και το μεγαλείο των ανθρώπων που επέλεξαν τη θυσία αντί της υποταγής. Μέσα από τον λόγο, τη μουσική και τη θεατρική έκφραση αναδείχθηκε η βαθιά πνευματική διάσταση της Εξόδου, ως κορυφαίας μαρτυρίας ελευθερίας, αξιοπρέπειας και εμπιστοσύνης στον Θεό. Το μήνυμα αυτό αναδείχθηκε ως ιδιαίτερα επίκαιρο και για τη σύγχρονη εποχή, υπενθυμίζοντας την ανάγκη για πνευματική αντοχή, εθνική συνείδηση και κοινωνική συνοχή.
Η θερμή ανταπόκριση των παρευρισκομένων επιβεβαίωσε ότι η μνήμη της Εξόδου του Μεσολογγίου εξακολουθεί να συγκινεί και να εμπνέει. Μέσα από αυτή τη σημαντική παρουσία στη Ναυτική Εβδομάδα Βόλου, οικοδομήθηκαν γέφυρες μνήμης και πολιτισμού ανάμεσα σε δύο ιστορικούς τόπους της πατρίδας μας, ενώ η θάλασσα που τους συνδέει έγινε συμβολικά ο δρόμος μέσα από τον οποίο ταξίδεψαν οι αξίες της πίστης, της ελευθερίας, της φιλοπατρίας και της θυσίας.
Η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες της προς τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας του Ιδρύματος Πολιτισμού «Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός», το μουσικό σχήμα Psalterio Ensemble, καθώς και προς όλους τους συντελεστές της παράστασης «Νύχτα Γιομάτη Θαύματα», για την πολύτιμη συμβολή τους στην άρτια προετοιμασία και την επιτυχημένη παρουσίαση της εκδήλωσης.
Με την υπευθυνότητα, τη συνεργασία και την καλλιτεχνική τους προσφορά συνέβαλαν ουσιαστικά στη μεταφορά του διαχρονικού μηνύματος της Εξόδου του Μεσολογγίου στο κοινό της Ναυτικής Εβδομάδας Βόλου, υπηρετώντας με σεβασμό την ιστορική μνήμη και την πολιτιστική μας παράδοση.
Ανώτατη Τιμητική Διάκριση στον Αιτωλοακαρνανίας Δαμασκηνό από την Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος
Με την Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού τίμησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνό, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026.
Στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου τελέσθηκε πανηγυρικό Αρχιερατικό Συλλείτουργο την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 7 Ιουνίου, για την έναρξη της Ναυτικής Εβδομάδος 2026, που εφέτος είναι αφιερωμένη στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, με αφορμή την συμπλήρωση διακοσίων ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.
Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο, συλλειτουργούντος του οικείου Ποιμενάρχου, Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, παρουσία πλήθους πιστών.
Κατά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος απένειμε στον Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνό την Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, τον Χρυσό Σταυρό, μετά Διπλώματος, για την 20ετή ευδόκιμη διακονία του στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού ως Αρχιδιάκονος, Προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Αναλήψεως και Πρωτοσύγκελλος.
Ο κ. Ιγνάτιος, κατά την προσφώνησή του ανέφερε τα εξής: «Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἀγαπητέ μου Δαμασκηνέ,
Ὑπάρχουν στιγμές στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας πού ξεπερνοῦν τό τυπικό τῶν ἐκδηλώσεων καί ἀγγίζουν βαθύτερα στρώματα μνήμης καί καρδιᾶς. Μία τέτοια στιγμή ζοῦμε τώρα, σέ αὐτή τή Θεία Λειτουργία. Θά μοῦ ἐπιτρέψεις αὐτόν τόν προσωπικό τόνο σήμερα, καθώς αἰσθάνομαι ὅτι δέν μιλῶ μόνο ὡς Μητροπολίτης Δημητριάδος. Μιλῶ ὡς ἕνας ἄνθρωπος πού εἶχε τήν εὐλογία νά συμπορευθεῖ μαζί σου γιά τριάντα ὁλόκληρα χρόνια.
Γιατί ὅταν κοιτάζω τό πρόσωπό σου δέν βλέπω μόνο τόν ἄξιο Μητροπολίτη τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας τῆς Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας. Βλέπω τόν πνευματικό ὑιό, τόν συνεργάτη, τόν συνοδοιπόρο, καί σήμερα τόν ἀδελφό. Καί ὅταν ἡ πορεία εἶναι τόσο μακρά, οἱ τίτλοι καί τά ἀξιώματα ὑποχωροῦν καί ἐκεῖνο πού μένει εἶναι οἱ ἄνθρωποι, οἱ στιγμές καί οἱ μνῆμες.
Θυμᾶμαι τά πρῶτα χρόνια τῆς κοινῆς μας διακονίας στόν Βόλο. Θυμᾶμαι τίς δυσκολίες, τίς προκλήσεις, τίς ἀπαιτήσεις μιᾶς ζωντανῆς καί δυναμικῆς Μητροπόλεως. Θυμᾶμαι ἀμέτρητες ὧρες ἐργασίας, συζητήσεων, σχεδιασμῶν, ἀγωνίας γιά τήν Ἐκκλησία καί τόν ἄνθρωπο. Καί μέσα σέ ὅλα αὐτά θυμᾶμαι τή σταθερότητά σου, τή σοβαρότητά σου, τήν ἐργατικότητα καί κυρίως τήν ἀφοσίωσή σου στήν ἀποστολή πού σου εἶχε ἀνατεθεῖ. Θυμᾶμαι ἕναν νέο κληρικό μέ φωτεινό βλέμμα, μέ ξεκάθαρη στόχευση, μέ βαθιά ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία καί σπάνια διάθεση προσφορᾶς. Καί θυμᾶμαι ὅτι ἀπό τήν πρώτη στιγμή διέκρινα κάτι πού σπανίζει: τήν ἀποφασιστικότητα νά μήν ἀφήνεις τίποτε στήν τύχη.
Γιατί πάντοτε σέ χαρακτήριζε καί σέ χαρακτηρίζει ἡ ἐπιμονή στή λεπτομέρεια. Ὄχι ἀπό τελειομανία, ἀλλά ἀπό σεβασμό. Σεβασμό πρός τό ἔργο πού ἀναλαμβάνει κανείς, πρός τούς ἀνθρώπους πού διακονεῖ θυσιαστικά, ἀλλά καί πρός τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία.
Πίστευα πάντοτε — καί τό πιστεύω ἀκόμη περισσότερο σήμερα — ὅτι ἡ ποιότητα ἑνός ἀνθρώπου φαίνεται στά μικρά, στά φαινομενικά ἀσήμαντα, στά πράγματα πού οἱ περισσότεροι προσπερνοῦν. Καί ἐσύ ποτέ δέν προσπερνούσες τίποτε. Ἤθελες ὅλα νά εἶναι προσεγμένα, ὅλα νά ἔχουν τή θέση τους. Ὅλα νά ὑπηρετοῦν τήν ὀμορφιά, τήν τάξη, τήν εὐκοσμία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὅλα νά εἶναι προεικονίσματα παραδείσου. Αὐτή ἡ φιλοκαλία πού σέ διακρίνει δέν ἦταν ποτέ ζήτημα αἰσθητικῆς μόνο. Ἦταν βαθιά θεολογική στάση. Γιατί γνωρίζεις ὅτι ἡ ὀμορφιά ἀποτελεῖ τρόπο μαρτυρίας καί βίωσης τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μέσα στόν κόσμο. Καί αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἀγάπη πρός τό ὡραῖο, αὐτήν τήν ἐκκλησιαστική αἴσθηση τοῦ κάλλους, τήν ἀποτύπωσες μέ τρόπο μοναδικό στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἀναλήψεως. Ἐκεῖ διοχέτευσες ὅλη τή δημιουργική σου μέριμνα καί τήν καλλιαισθητική σου εὐαισθησία, δημιουργώντας ἕναν ναό πού συνδυάζει τή λαμπρότητα και τήν ἀρχοντιά μέ τή λειτουργική πληρότητα, ἀφοῦ φρόντισες νά καταστεῖ μία ζωντανή κυψέλη λατρείας, προσφέροντας πλούσιες εὐκαιρίες λειτουργικῆς ζωῆς, προσευχῆς καί πνευματικῆς καλλιέργειας στόν λαό τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος εἰσέρχεται στόν ναό αὐτόν αἰσθάνεται ὅτι ἡ ὀμορφιά δέν λειτουργεῖ ὡς στολισμός, ἀλλά ὡς πρόσκληση πρός τόν οὐρανό, ὡς μία μαρτυρία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
Καί μαζί μέ αὐτή τή φιλοκαλία ὑπάρχει πάντοτε μιά ἀξιοθαύμαστη ἐργατικότητα.Πολλές φορές ἀναρωτιόμουν ἀπό ποῦ ἀντλούσες τόση δύναμη, γιατί ὅσοι σέ γνώρισαν καί σέ γνωρίζουν ἀπό κοντά,βλέπουν ὅτι τίποτε ἀπό ὅσα πέτυχες δέν ἦταν ἀποτέλεσμα εὐνοϊκῶν συγκυριῶν. Ἦταν ἀποτέλεσμα καθημερινοῦ κόπου, πειθαρχίας, ἀμέτρητων ὡρῶν ἐργασίας, προετοιμασίας, σχεδιασμοῦ καί προσωπικῆς εὐθύνης. Δέν περίμενες ποτέ νά κάνουν οἱ ἄλλοι αὐτό πού ἔπρεπε νά κάνεις ἐσύ. Ἔμπαινες μπροστά καί ἀναλάμβανες ὅλο τό βάρος, ἐργαζόμενος ἐξαντλητικά, μέχρι νά ὁλοκληρωθεῖ τό ἔργο μέ τόν τρόπο πού ἔπρεπε καί πάντοτε τόν γνώριζες καλύτερα ἀπό τόν καθένα.Τεκμήρια αὐτῆς τῆς ἀκατάβλητης ἐργατικότητας παραμένουν μέχρι σήμερα σημαντικά ἔργα πού φέρουν τήν προσωπική σου σφραγίδα. Τό Ἐκκλησιαστικό Μουσεῖο Μακρινίτσας, πού ἀναδεικνύει τόν πνευματικό καί πολιτιστικό πλοῦτο τοῦ τόπου μας, μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο στη Μητρόπολή μας καί πόλος ἕλξης γιά ἐπισκέπτες ἀπό ὅλη τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί τό Σουρλίγκειο Γηροκομεῖο Καναλίων, μία ζωντανή ἔκφραση ἀγάπης καί φροντίδας πρός τούς ἡλικιωμένους ἀδελφούς μας, γιά τό ὁποῖο νυχθημερόν μεριμνοῦσες. Ὅλα αὐτά καί πολλά ἀκόμη που δέν χωροῦν στό περιορισμένο πλαῖσιο μιᾶς προσφώνησης, μαρτυροῦν τήν ἱκανότητά σου νά μετατρέπεις τό ὅραμα σέ πράξη καί τή μέριμνα γιά τόν ἄνθρωπο σέ διαρκές καί χειροπιαστό ἔργο προσφορᾶς.
Πολλοί γνωρίζουν τόν σημερινό ἐπίσκοπο. Ἐγώ εἶχα καί ἔχω τήν εὐλογία νά γνωρίζω βαθύτερα τόν ἄνθρωπο πού ποτέ δέν ἀναζήτησε προβολή. Τόν ἄνθρωπο πού δέν φοβήθηκε τήν εὐθύνη. Τόν ἄνθρωπο πού ἐργαζόταν ἀθόρυβα, μεθοδικά καί ἀποτελεσματικά. Τόν ἄνθρωπο πού ἀγαποῦσε εἰλικρινά τήν Ἐκκλησία καί τούς ἀνθρώπους της.
Γι’ αὐτό καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ἐκλογῆς σου στόν θρόνο τῆς Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, αἰσθάνθηκα δύο ἀντικρουόμενα συναισθήματα. Ἀπό τή μία, τή χαρά ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀναγνώριζε τήν ἀξία σου καί σου καλοῦσε σέ μία ὑψηλότερη ἀποστολή. Ἀπό τήν ἄλλη, τήν ἀνθρώπινη λύπη ὅτι ἕνας τόσο πολύτιμος συνεργάτης θά ἔφευγε ἀπό κοντά μας.
Ὅμως ἡ πορεία πού ἀκολούθησε ἐπιβεβαίωσε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δίκαια σέ ἐμπιστεύθηκε. Μέ ὅραμα, σύνεση καί ποιμαντική εὐαισθησία, μέ «λογισμό καί μ’ ὄνειρο» γιά νά θυμηθοῦμε καί τούς Ἐλεύθερους πολιορκημένους, ἀνέλαβες τήν εὐθύνη μιᾶς μεγάλης καί ἱστορικῆς Μητροπόλεως. Ἀνέδειξες τήν ἐκκλησιαστική καί πολιτιστική της κληρονομιά, ἐνίσχυσες τίς ἱερατικές κλήσεις, στήριξες τόν κλῆρο καί τόν λαό σου καί κατάφερες νά δώσεις νέα πνοή σέ πρωτοβουλίες πού ἀγκαλιάστηκαν ἀπό ὁλόκληρη τήν ἑλληνική κοινωνία.
Ἰδιαίτερα κατά τήν ἐπετειακή χρονιά τῶν διακοσίων ἐτῶν ἀπό τήν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, κατόρθωσες νά μετατρέψεις μιά ἱστορική ἐπέτειο σέ γεγονός ἐθνικῆς καί πνευματικῆς αὐτογνωσίας. Μέ ἐκδηλώσεις κορυφαίου ἐπιπέδου, μέ ἔργα οὐσίας, μέ τήν ἐκ βάθρων ἀνακαίνιση τοῦ ἱστορικοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, πού λαμπρότερος ἀπό ποτέ ὑποδέχθηκε τήν εὐλογία τῆς ἔλευσης τῆς Παναγίας τοῦ «Ἄξιον Ἐστί», μία ζωντανή ὑπενθύμιση ὅτι ἡ Θεοτόκος παραμένει ἡ ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητος ἔφορος καί προστάτιδα τοῦ Γένους μας, ἔδωσες στό Μεσολόγγι τή δυνατότητα νά διατρανώσει τήν παρουσία του ξανά στόν ἀπανταχοῦ Ἑλληνισμό καί ὁλόκληρο τόν κόσμο. Καί ὅλα αὐτά μέ τόν τρόπο πού πάντοτε ἐργαζόσουν. Μέ συνέπεια, ἐπιμονή καί πίστη.
Ἀγαπητέ μου Δαμασκηνέ,
Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία γνωρίζει νά εὐχαριστεῖ. Καί ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι μία ἀπό τίς πιό ὄμορφες ἐκφράσεις τῆς ἀγάπης. Ἡ σημερινή τιμή δέν ἀπονέμεται μόνο στόν Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας. Ἀπονέμεται καί στόν Πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος πού ἐπί εἴκοσι χρόνια κατέθεσε τό αἷμα τῆς καρδιᾶς του γιά τήν πρόοδο τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Ἀπονέμεται στόν ἀδελφό πλέον πού ἐξακολουθεῖ νά κατέχει ξεχωριστή θέση στήν καρδιά μου. Ἀπονέμεται στόν ἄνθρωπο πού ἐξακολουθεῖ νά ἔχει μιά ἰδιαίτερη θέση στήν καρδιά τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ τῆς Μητροπόλεώς μας.
Μέ αὐτά τά αἰσθήματα, καί ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα ἀγάπης καί εὐγνωμοσύνης,σου ἀπονέμουμε σήμερα τόν Χρυσό Σταυρό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος καί μαζί μέ αὐτόν σου προσφέρουμε κάτι ἀκόμη πιό πολύτιμο: Τή βεβαιότητα ὅτι ὁ λαός αὐτῆς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας δέν ξέχασε ποτέ τήν προσφορά σου καί συνεχίζει νά σέ ἀγαπᾶ, νά σέ καμαρώνει καί νά προσεύχεται γιά ἐσένα. Εἶναι μιά ὑπενθύμιση ὅτι οἱ δεσμοί πού δημιουργοῦνται μέσα στήν Ἐκκλησία δέν διακόπτονται ἀπό ἀποστάσεις καί μεταθέσεις. Εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ἀγάπης ἑνός τόπου πού σέ γνώρισε, σέ ἐμπιστεύθηκε, σέ ἀγάπησε καί συνεχίζει νά χαίρεται καί νά καμαρώνει γιά κάθε βῆμα τῆς ἀρχιερατικῆς σου πορείας.
Εὔχομαι ὁ Κύριος νά σέ ἐνισχύει, νά σου χαρίζει ὑγεία καί δύναμη καί καρποφόρα διακονία γιά πολλά ἀκόμη χρόνια καί νά εἶσαι βέβαιος ὅτι ἐδῶ, στόν Βόλο, θά ἔχεις πάντοτε ἕνα σπίτι, φίλους, ἀδελφούς καί ἀνθρώπους πού προσεύχονται γιά ἐσένα καί σέ ἀγαποῦν ἀληθινά.
Ἄξιος».
Αντιφωνώντας, ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός ανέφερε: «Όταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης σας και Γέροντάς μου με προσκάλεσε να έρθω, ήξερα, ότι θα πρέπει να σας προσφέρω την ευλογία μιας Ιεράς Μητροπόλεως με τους Αγίους και τους Ήρωές της, όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και οι Εξοδίτες πρόγονοί μας. Ήξερα, ότι θα πρέπει να σας προσφέρω το φως το πνευματικό των Αγίων της πίστεως και των Ηρώων της ιστορίας μας από την Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, ένα φως, που ιδιαίτερα αυτό το επετειακό έτος, ως δάδα πνευματική φωτίζει ολόκληρο τον Ελληνισμό απανταχού της οικουμένης.
Δεν ήξερα όμως ότι θα ελάμβανα αυτή τη μέγιστη δωρεά και την ευλογία και ομολογουμένως αισθάνομαι άβολα αυτή τη στιγμή ή μάλλον αισθάνομαι έντονη συγκίνηση, διότι μέσα από τα λόγια του Γέροντά μου ξαναζωντάνεψαν και εξήλθαν από το ιερό θησαυροφυλάκιο της θύμησής μου, όντως, μοναδικές εμπειρίες. Όλα όσα ειπώθηκαν έχουν μία δόση υπερβολής, ένεκα της αγάπης. Άλλωστε αυτή η αγάπη του υπήρξε για μένα η κινητήρια δύναμη για να αφιερωθώ στην Εκκλησία. Η αγάπη του πνευματικού μου πατρός προς την Εκκλησία και προς εμένα. Και από τότε, αυτή η δική του αγάπη άλλοτε με συγχωρούσε, άλλοτε με ανεχόταν, άλλοτε με δίδασκε, άλλοτε με ενέπνεε. Πάντοτε όμως η αγάπη αυτή ήταν η κινητήριος δύναμη και ταυτόχρονα και ο ενωτικός πνευματικός μας σύνδεσμος που δεν μπόρεσε καμία συγκυρία, κανένας πειρασμός, καμία δοκιμασία να τον διαταράξει.
Αν για κάτι αισθάνομαι, ότι πρέπει νυχθημερόν να ευχαριστώ τον Θεό, είναι γιατί χαρακτηρίστηκα από την ηλικία των 18 ετών, “παιδί του Ιγνατίου”. Έτσι με γνώρισαν οι συμφοιτητές μου στην Θεολογική Σχολή Αθηνών. Έτσι με γνώρισαν οι Κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και οι Κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Έτσι με γνώρισε και η σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και δεν εμπιστεύθηκαν εμένα, αλλά εκείνον επιβράβευσαν. Δεν θέλησαν να τιμήσουν εμένα, εκείνον τίμησαν. Εκείνον που τίμησε τόσο πολύ την Εκκλησία, επιλέγοντας όχι έναν συνεργάτη του, αλλά πολλούς συνεργάτες για να διακονούν το δικό του όραμα, τη δική του μέριμνα για την Εκκλησία∙ μια Εκκλησία ζωντανή, δυνατή και ανοικτή σε όλους.
Σεβασμιώτατε Γέροντά μου, σας ευχαριστώ για αυτή την τιμή. Σας ευχαριστώ για όλα, όσα μου προσφέρατε. Στην Ιερά Προσκομιδή σας μνημονεύω πάντοτε: «του πατρός ημών Ιγνατίου Αρχιερέως, πνευματικού και προστάτου ημών», γιατί έτσι ήσασταν για τη ζωή μου∙ ένας πνευματικός και ένας προστάτης∙ ένα λιμάνι που πάντοτε κατέφευγα.
Ό,τι είμαι, ό,τι απολαμβάνω, ό,τι αξιώθηκα να ζήσω το οφείλω αποκλειστικά και μόνο σε εσάς. Καθημερινά στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας αναφέρομαι σε εσάς και προσπαθώ το δικό σας όραμα να το υλοποιήσω και εκεί.
Τώρα απομένει η προσευχητική μας επικοινωνία. Η συμβουλή σας και η συμβολή σας θα είναι καθοριστική για τη συνέχιση της ταπεινής επισκοπικής μου διακονίας.
Η αφοσίωσή μου στο σεπτό πρόσωπό σας είναι δεδομένη και η εμπιστοσύνη μου είναι ακλόνητη.
Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή. Σας παρακαλώ να εύχεστε για την αναξιότητά μου πάντοτε».
Αμέσως μετά τελέσθηκε Ιερό Μνημόσυνο για τους αγωνιστές της ηρωικής Εξόδου του Μεσολογγίου και τους αγνώστους Ναύτες που έχασαν την ζωή τους στις θάλασσες της οικουμένης».