Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026
Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς και τους δεκάδες τραυματίες συμπολίτες μας και σήμερα στην κεντρική πλατεία Δημοκρατίας, πραγματοποιήθηκε συλλαλητήριο που διοργάνωσε το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου με την συμμετοχή πολλών φορέων, μαθητών, φοιτητών και πολιτών.
Ήταν μια ειρηνική συγκέντρωση για να τιμηθεί η μνήμη των αδικοχαμένων θυμάτων, να εκφραστεί η αλληλεγγύη στις οικογένειες τους και να ζητηθεί η απόδοση Δικαιοσύνης.
Στην εκδήλωση μίλησαν:
– Μαρία Τζούλια εκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής μαθητών Αγρινίου
– Έλενα Τζιγιάννη αντιπρόεδρος Φοιτητικού Συλλόγου ΕΤΤ/ ΔΕΑΠΤ
– Αγγελική Συργιάννη Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αγρινίου – Θέρμου
– Σπύρος Κοτοπούλης Πρόεδρος του ΔΣ της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Αιτωλοακαρνανίας
– Παπακωνσταντίνου Κώστας Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Αγρινίου.
Διαβάστηκε επίσης κείμενο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών.
Αμέσως μετά ακολούθησε πορεία σε κεντρικούς δρόμους του Αγρίνιου με συνθήματα και πανό.
Η κεντρική ομιλία από τον Κώστα Παπακωνσταντίνου Πρόεδρο του Δ.Σ. Εργατικού Κέντρου Αγρινίου
«Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, εργαζόμενοι, επαγγελματίες, αγρότες, συνταξιούχοι, φοιτητές και μαθητές.
Ακούγεται ξανά δυνατά και από το Αγρίνιο, όπως και σε όλη τη χώρα μας, το: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη κρατάμε την υπόσχεση που δώσαμε στους νεκρούς και τις οικογένειες τους. Το προδιαγεγραμμένο έγκλημα δε θα συγκαλυφθεί.
Θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους, μέχρι να υπάρξει πραγματική δικαίωση, να αποδοθούν όλες οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες.
Δεν ξεχνάμε, δε συγχωρούμε πως 2 τρένα επί 12 λεπτά κινούνταν αντίθετα στις ίδιες ράγες. 57 συνάνθρωποί μας δολοφονήθηκαν από την εγκληματική πολιτική των κυβερνήσεων ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ, των οδηγιών της ΕΕ, της απελευθέρωσης, του ξεπουλήματος, του τεμαχισμού και της υποστελέχωσης του σιδηρόδρομου.
3 χρόνια μετά το έγκλημα μια ολόκληρη κοιλάδα των Τεμπών είναι εδώ. Γιατί οι αιτίες και οι υπεύθυνοι είναι εδώ. Είναι εδώ η πολιτική του κέρδους, η διαβόητη «κανονικότητα» της ΕΕ, που γεννά παντού νέες, αμέτρητες κοιλάδες θανάτου.
Από τα εκκολαπτόμενα «Τέμπη του αέρα» με την πρόσφατη κατάρρευση του συστήματος ελέγχου στο «Ελ. Βενιζέλος», μέχρι τις πολύνεκρες τραγωδίες στους σιδηρόδρομους στην Ισπανία και στη Ρουμανία.
Είναι εδώ το εχθρικό για τον λαό κράτος που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης που προσκυνούν την κερδοφορία, την ανταγωνιστικότητα των ομίλων, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Στους χώρους δουλειάς που έχουν καταντήσει απέραντα νεκροταφεία, επειδή τα μέτρα υγείας και ασφάλειας θεωρούνται «κόστος» από τους εργοδότες και το κράτος. Μόνο μέσα στο 2025, 201 νεκροί εργάτες, εκατοντάδες σακατεμένοι, από εργοδοτικά εγκλήματα που βαφτίζονται «ατυχήματα».
Αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος για την εργατική τάξη, γίνεται με τη βούλα των νόμων, που οι κυβερνήσεις, τους κόβουν και τους ράβουν για να κερδίζουν οι λίγοι.
Τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων «φουσκώσουν» συνεχώς, στις πλάτες των εργατών, όλων των εργαζομένων από τον ιδρώτα μας και το αίμα μας, με το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ», με τις 5 μανάδες εργάτριες που δολοφονήθηκαν για τα κέρδη του βιομήχανου, να είναι ένας ακόμα κρίκος στη μεγάλη αυτή αλυσίδα.
Προκαλούν όσοι, πριν στεγνώσει το αίμα, σαν παπαγάλοι μιλούσαν για το "πλήγμα στην επιχειρηματικότητα", για "καινοτόμα επιχείρηση χωρίς καμινάδα" που έγινε ολόκληρη μια καμινάδα με την έκρηξη, ενώ καθημερινά συνεχίζονται οι αποκαλύψεις για τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας των εργαζομένων που οδήγησαν σε άλλο ένα εργοδοτικό έγκλημα.
Σημειώνουμε ότι η "Βιολάντα" είναι από τις επιχειρήσεις που πίεζαν να ψηφιστεί ο νόμος για τις 13 ώρες δουλειάς.
Το εχθρικό για τον λαό κράτος είναι εδώ στην εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας.
Στα νοσοκομεία που λειτουργούν μόνο χάρη στην αυτοθυσία των γιατρών και των εργαζόμενων.
Στα σχολεία, όπου πέφτουν ταβάνια και σοφάδες.
Στα αναγκαία έργα για την ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας του λαού, για τα οποία οι δαπάνες λογίζονται ως «κόστος», με αποτέλεσμα να πνιγόμαστε το χειμώνα όπως και στο νομό μας, ενώ ταυτόχρονα το καλοκαίρι να κινδυνεύουμε από τη λειψανδρία και να καιγόμαστε από τις φωτιές, τη στιγμή που δίνονται δις ευρώ για πολεμικούς εξοπλισμούς για τα επιθετικά σχέδια του NATO.
Στις κρίσιμες υποδομές, λιμάνια, δρόμους, σιδηρόδρομους, που μετατρέπονται σε πεδίο κερδοφορίας, ανταγωνισμών και εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Τέτοια εξέλιξη είναι και η πρόσφατη εξαγγελία «αναπτυξιακού χαρακτήρα» του υπουργού Άμυνας Δένδια, που μας καλεί να αποκτήσουμε «κουλτούρα πολέμου», για τη βάση εκπαίδευσης για drone στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της πόλης.
Η κυβέρνηση της ΝΔ συμμετέχει στα σχέδια επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν, ετοιμάζεται να στείλει κατοχική δύναμη στη Γάζα. Κάνει τη χώρα ορμητήριο πολέμου και όλους εμάς στόχο αντιποίνων.
Το πραγματικό δίλημμα είναι εδώ: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Για να τους αντιμετωπίσουμε πρέπει να κάνει ο καθένας μας, σπίτι του το σωματείο στο χώρο δουλειάς του, την ίδρυση νέων συνδικάτων και έγνοια του το πώς θα φουντώσουμε τον κοινό μας αγώνα, για να βάλουμε εμπόδια, για να μην ζούμε καθημερινά μέσα σε μια διαρκής «κοιλάδα των Τεμπών», τότε και μόνο τότε θα νιώσουν ακόμα περισσότερο ότι δε μας έχουν στο χέρι.
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα, νέα Τέμπη.
Με ένα ενιαίο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα ενώσει τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τη νεολαία ενάντια στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, των πολέμων.
Οι περσινές συγκλονιστικές απεργιακές συγκεντρώσεις στις 28 Φεβρουαρίου σε όλη την Ελλάδα δείχνουν την αστείρευτη δύναμη τους αγωνιζόμενου λαού.
Το ίδιο δείχνει και ο μεγάλος αγώνας του οργανωμένου αγροτικού κινήματος που έριξε στα «σχοινιά» κράτος και κυβέρνηση και έστειλε στα σκουπίδια την προσπάθεια ενεργοποίησης του «κοινωνικού αυτοματισμού»!
Μας φοβούνται. Φοβούνται τον λαϊκό παράγοντα ως τον καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων, φοβούνται την δυναμική που μπορεί να αποκτήσει ο αγώνας μας, μπροστά και σε κρίσιμες καμπές που θα έρθουν.
Αυτοί ξέρουν καλά, ότι αν κάνουμε στόχο στο αγώνα μας, αυτό που νοιώθουμε ήδη, πως η ζωή μας για να βελτιωθεί πρέπει να ξεπεράσει τα όρια που μας βάζουν εκείνοι, τότε κούνια που τους κούναγε!
Γι' αυτό λοιπόν, καμία εμπιστοσύνη σε παλιούς και νέους «σωτήρες», που υπηρετούν την ίδια πολιτική του κέρδους. Ξεπλένουν τις σάπιες «αρχές» της Ε.Ε. τους θεσμούς της «δημοκρατίας» των λίγων, του σάπιου κράτους τους, της δικαιοσύνης τους, που ενώ βγάζει λάδι τους ΟΠΕΚΕΠέδες, συνεχίζει τη συγκάλυψη για το έγκλημα στα Τέμπη.
Για να υπερασπιστούμε τη ζωή μας απαιτείται οργάνωση στα σωματεία, σύγκρουση, να συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους, σε εργοδοσία, κυβερνήσεις, κράτος, ΝΑΤΟ – ΕΕ.
Απέναντι στη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ και του ελεγχόμενου προέδρου της, διαχρονικού «εταίρου» όλων των κυβερνήσεων και των βιομηχάνων, στήριγμα της αντεργατικής πολιτικής.
Τώρα είναι η ώρα να βγουν στο προσκήνιο οι διεκδικήσεις και τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων.
Να δυναμώσει ο αγώνας για αυξήσεις των μισθών και μείωση του χρόνου εργασίας, για 7ωρο - 5ημερο -35ωρο, για υπογραφή ΣΣΕ, για μέτρα προστασίας της υγείας και ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, σε κάθε πτυχή της ζωής μας!
Είναι καθήκον όλων μας να παλέψουμε για τα παιδιά μας, για το μέλλον τους, για τα όνειρα τους! Να παλέψουμε για τη ζωή μας, που συνθλίβεται, για να θησαυρίζουν μια χούφτα παράσιτα της κοινωνίας.
Βάζουμε στο στόχαστρο τα κέρδη των λίγων και την πολιτική που τα στηρίζει, για να υπερασπιστούμε τις ζωές μας.
ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΟΙ
ΛΙΓΟΙ, ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΟΜΙΛΟΙ!
Σπάμε την αλυσίδα με τους αιματοβαμμένους κρίκους των κερδών τους! Ο δρόμος της ανατροπής είναι και ο δρόμος της δικαίωσης!
Γεια σας καλή δύναμη, συνεχίζουμε τον αγώνα μας!»
Ομιλία του Σπύρου Κοτοπούλη, Προέδρου του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Αιτωλοακαρνανίας
«Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, εργαζόμενοι, επαγγελματίες, συνταξιούχοι, νεολαία.
Χιλιάδες αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, αλιείς σε όλη την Ελλάδα πάνω από πενήντα μέρες βρεθήκαμε στα μπλόκα του αγώνα, παλεύοντας για την επιβίωση, για το δικαίωμά μας να παράγουμε και να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας.
Ο αγώνας μας συνεχίζεται, με διάφορες μορφές, γιατί τα προβλήματα παραμένουν, είναι εδώ και δεν βρήκαν απαντήσεις από την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, που δε δεσμεύτηκε για το πως θα εξασφαλιστεί η επιβίωσή μας, πως θα ζούμε χωρίς ανασφάλεια για το μέλλον για να παραμείνουμε στην παραγωγή, στα χωράφια μας.
Ό,τι δόθηκε, ό,τι κερδήθηκε ήταν αποτέλεσμα αυτού του αγώνα, της πίεσης των μπλόκων και της στήριξης που εκφράστηκε από όλο τον ελληνικό λαό που ήταν και είναι δίπλα μας.
Όλοι μαζί, εργατιά - αγροτιά, δώσαμε μήνυμα στην κυβέρνηση με το μεγάλο συλλαλητήριο στη Αθήνα, που έφτασαν τα τρακτέρ μέχρι το Σύνταγμα.
Η αδιαλλαξία της δυναμώνει την οργή και το πείσμα μας! Δεν κάνουμε πίσω.
Και από αυτό εδώ το βήμα, χαιρετίζουμε τους δεκάδες φορείς, σωματεία, συλλόγους κ.λ.π. που μας συμπαραστάθηκαν σ' αυτό τον αγώνα, όλους όσους πέρασαν από τα μπλόκα, κάνοντας στην πράξη τον αγώνα μας και δικό τους αγώνα!
Το ζήτημα της επιβίωσης αφορά όλο το λαό, καθώς ότι παράγουμε και ο σύνθημα τα «κέρδη τους ή οι ζωές μας», επιβεβαιώνεται καθημερινά σε κάθε μας βήμα, από το κόστος ζωής μας, το κόστος παραγωγής, την υγεία, την παιδεία, τις ανύπαρκτες υποδομές πολιτικής προστασίας, μέχρι τους κινδύνους που φυτρώνουν στη γειτονιά μας με τους πολέμους.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ.
Δεν ήταν "η κακιά στιγμή"! Η αιτία είναι το κέρδος των λίγων, η πολιτική που τα στηρίζει και λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή ως κόστος. Αυτή την πολιτική υπηρετεί το κράτος που είναι εχθρικό για τις ανάγκες μας, αυτή την πολιτική υπηρετεί και η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ.
Διαχρονικά οι κυβερνήσεις είναι οι υπεύθυνες για τις "ράγες του κέρδους που βάφτηκαν με αίμα", υλοποιώντας τις κατευθύνσεις και τις οδηγίες της "απελευθέρωσης" των Μεταφορών τα ΕΕ, με τραγικές συνέπειες σε όλες τις χώρες, όπως πρόσφατα στην Ισπανία.
Για να υπηρετηθεί αυτή η πολιτική, της διασφάλισης των κερδών των λίγων, απαιτείται και καταστολή, απέναντι σε όσους μπαίνουν μπροστά για να οργανώσουν τον αγώνα, όπως συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με τα αγροτοδικεία, που καλούνται πρωτοπόροι αγρότες και κτηνοτρόφοι, από τις πρόσφατες κινητοποιήσεις και τα μπλόκα.
Όσο και αν προσπαθούν να μας τρομάξουν, δεν πρόκειται να τα καταφέρουν. Όλο αυτό το διάστημα, δίνουμε και συνεχίζουμε, έναν δίκαιο αγώνα επιβίωσης και δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω.
Η προσπάθειά τους θα πέσει στο κενό, όπως έχει γίνει δεκάδες φορές στο παρελθόν.
Στα μπλόκα μας έβγαλαν τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Το εισόδημά μας έχει συρρικνωθεί, λόγω του πολύ υψηλού κόστους παραγωγής, των χαμηλών τιμών που αναγκαζόμαστε να πουλήσουμε τα προϊόντα μας.
Μας θέλουν, έρμαιους απέναντι στους μεγαλέμπορους, τις τράπεζες, τους εξαγωγείς, τους βιομήχανους του αγροτοδιατροφικού τομέα, για να μας παίρνουν κοψοχρονιά τα προϊόντα μας, να μας κλέβουν το εισόδημά μας και ανυπεράσπιστους απέναντι στις φυσικές καταστροφές, τις ζωονόσους κλπ.
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΟΡΟΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑΣ, ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΟΜΙΛΩΝ!
Δεν μπορούμε να ζούμε σε μια απέραντη «κοιλάδα των Τεμπών» για να αυγαταίνουν τα κέρδη και να θωρακίζεται η ανταγωνιστικότητά τους. Δεν κάνουμε πίσω, ενισχύουμε τον αγώνα για να βρουν δικαίωση τα θύματα, να μην ξανασυμβούν νέα Τέμπη, συνολικά στη ζωή μας! Το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί, όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή! Συνεχίζουμε τον κοινό αγώνα μαζί με τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τη νεολαία με στόχο, την ικανοποίηση των ζωτικής σημασίας αιτημάτων μας, για να εξασφαλίσουμε μια ζωή που μας πρέπει.
ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ KAI ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ!
Δυναμώνουμε τον αγώνα μας, που ξέρουμε ήδη ότι θα συνεχίσει να είναι σκληρός, μακροχρόνιος και πολύμορφος.
Δυναμώνουμε την οργάνωση μας, με μαζικοποίηση των Αγροτοκτηνοτροφικών Συλλόγων και ενίσχυση της λειτουργίας τους, με δημιουργία και νέων.
Ούτε βήμα πίσω, θα τα καταφέρουμε!»
Ομιλία της Αγγελικής Συργιάννη, Προέδρου του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αγρινίου – Θέρμου
«Πέρασαν τρία χρόνια. Χίλιες και πλέον ημέρες σιωπής που πνίγεται στην οργή. Κι όμως, είμαστε εδώ. Είμαστε εδώ, στους δρόμους, στις πλατείες, στις καρδιές μας, να φωνάξουμε για το αυτονόητο: Δικαιοσύνη.
Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε την αλήθεια που κρύβεται κάτω από τόνους τσιμέντου και πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων. Γιατί, ας μην γελιόμαστε, δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία χωρίς Δικαιοσύνη. Όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης: «Εν δε δικαιοσύνη συλλήβδην πάσ’ αρετή ΄νι». Χωρίς αυτήν, οι θεσμοί είναι κενά κελύφη και η ελευθερία μια ψευδαίσθηση.
Δυστυχώς, ζούμε σε μια χώρα που εδώ και τρία χρόνια ψάχνει ακόμη τους ενόχους, την ίδια στιγμή που η λίστα των θυμάτων της αδιαφορίας μεγαλώνει. Ζούμε σε μια χώρα όπου η ασφάλεια του πολίτη, του εργαζόμενου, του μαθητή, έχει γίνει ρίσκο.
Ως εκπαιδευτικοί, δεν μπορούμε να μιλάμε για παιδεία, όταν η ζωή των παιδιών μας δεν είναι αυτονόητα προστατευμένη. Δεν μπορούμε να μπαίνουμε κάθε πρωί στην τάξη και να διδάσκουμε αξίες, όταν η ίδια η κοινωνία δείχνει να τις αγνοεί.
Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που η λέξη «πόνος» φαντάζει φτωχή. Τρία χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων ακόμη αναρωτιούνται τι έχουν θάψει. Η φρίκη δεν σταμάτησε στη σύγκρουση. Συνεχίστηκε στην αβεβαιότητα. Στην έλλειψη σεβασμού. Στην άρνηση της πλήρους αλήθειας.
Σκεφτείτε αυτούς τους ανθρώπους. Που δεν πρόλαβαν να δώσουν μια τελευταία αγκαλιά. Που το «αντίο» τους κόπηκε βίαια από τον ήχο του μετάλλου που τσακίζεται. Δεν υπήρξε τελευταίο φιλί. Μόνο μια παγωμένη αναμονή μπροστά από σάκους και δείγματα DNA. Αυτή η πληγή δεν κλείνει με τον χρόνο. Βαθαίνει όσο η ατιμωρησία παραμένει.
Εμείς, οι δάσκαλοι αυτού του τόπου, στεκόμαστε σήμερα εδώ όχι μόνο ως πολίτες, αλλά ως άνθρωποι που καθημερινά κοιτούν στα μάτια τα παιδιά αυτής της χώρας.
Και τους οφείλουμε μια πατρίδα ασφαλή. Μια πατρίδα δίκαιη.
Όσο κι αν προσπαθούν να σκεπάσουν τη φωνή μας, εμείς θα γινόμαστε η φωνή εκείνων που χάθηκαν. Δεν θα επιτρέψουμε το έγκλημα να γίνει συνήθεια.
Κλείνω με τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου, που αντηχούν σήμερα πιο δυνατά από ποτέ: «Ετούτος ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.»
Δεν θα σταματήσουμε μέχρι το φως να νικήσει το σκοτάδι. Για τα 57 παιδιά μας. Για τους ανθρώπους που δεν γύρισαν σπίτι. Για το μέλλον που μας ανήκει.
Γιατί η μνήμη είναι ευθύνη. Και η ευθύνη πράξη.
Δεν ξεχνάμε. Δικαιοσύνη τώρα».
Να τονίσουμε ότι, πολλές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν πανελλαδικά και σε άλλες μεγάλες πόλεις, με την μεγαλύτερη αυτή της Αθήνας, στην πλατεία Συντάγματος, όπου παρέστησαν οι οικογένειες των θυμάτων και χιλιάδες πολίτες.
Ομιλία της Έλενας Τζιγιάννη, αντιπροέδρου Φοιτητικού Συλλόγου ΕΤΤ/ ΔΕΑΠΤ
«Σήμερα συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν νέοι, συγκλονίζοντας όλη τη χώρα.
Είμαστε σήμερα εδώ οι φοιτητές, μαζί με τον λαό και τη νεολαία, να βροντοφωνάξουμε πως το έγκλημα αυτό δεν θα συγκαλυφθεί, όλων των νεκρών είμαστε η φωνή!
3 χρόνια μετά, η νέα γενιά δεν συγχωρεί.
Δεν πρόκειται να αποδεχθούμε ως κανονικότητα του 21ου αιώνα, δυο τρένα να κινούνται επί 12 λεπτά στις ίδιες ράγες, εξαιτίας της εγκληματικής στάσης του κράτους, των κυβερνήσεων και των εργοδοτών.
Δεν δεχόμαστε η ασφάλειά μας, η υγεία μας, η ίδια μας η ζωή, να γίνονται θυσία στο βωμό των κερδών. Είναι τεράστιες οι ευθύνες του κράτους, της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και όλων των προηγούμενων, που διαχρονικά τεμάχισαν, ιδιωτικοποίησαν, υποστελέχωσαν τον σιδηρόδρομο, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Πραγματικά δίκαιο σήμερα δεν είναι να ζούμε με τον φόβο να βιώσουμε νέα Τέμπη, επειδή η ασφάλειά μας λογίζεται ως κόστος, αλλά να παλέψουμε για να ανατραπεί αυτή η πολιτική που διαπράττει καθημερινά εγκλήματα.
Είναι η ίδια πολιτική που συναντάμε ως εμπόδιο εμείς οι φοιτητές στην προσπάθειά μας να σπουδάσουμε. Είναι η πολιτική που οδηγεί στην υποβάθμιση των υποδομών των σχολών, των πτυχίων μας, , όπως συμβαίνει εδώ και στο τμήμα μας που σπουδάζουμε, χωρίς να αναγνωρίζονται τα επαγγελματικά μας δικαιώματα.
Τώρα είναι η ώρα να δυναμώσουμε τον αγώνα μας για να ξηλωθούν οι ματωμένες ράγες του κέρδους. Να φτάσει το μαχαίρι των ευθυνών μέχρι το κόκαλο και να τιμωρηθούν όλοι οι πολιτικά και ποινικά υπεύθυνοι για το έγκλημα στα Τέμπη, όσο ψηλά και αν βρίσκονται.
Είμαστε εδώ για να απαιτήσουμε να λάμψει η αλήθεια, να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Να απαιτήσουμε να μην ξανανιώσει καμία άλλη μάνα, αυτόν τον πόνο.
Να απαιτήσουμε να δικαιωθούν επιτέλους οι συγγενείς των θυμάτων.
Η νέα γενιά δεν ξεχνά! Η οργή φουντώνει και γίνεται διεκδίκηση!
Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!»
