Λίμνες PDF Print E-mail
Written by admin2   
Tuesday, 21 February 2012 19:39

ΜΙΑ ΑΕΡΟΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ...

 

Η με αριθμό 19741 και από έτους 1937 ασπρόμαυρη αεροφωτογραφία του χωριού μας που μας διατέθηκε από το ΥΠΕΧΩΔΕ αποτελεί πραγματικό θησαυρό πολύτιμων πληροφοριών και επιβεβαίωσης αναφορών παλιών συγχωριανών μας καθώς με μια προσεκτική ματιά διακρίνουμε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα σημεία:

Το τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Αγρινίου-Κρυονερίου που διέρχονταν νότια  του χωριού, αλλά και το τμήμα της γραμμής που έφτανε μέχρι τη θέση «ΞΥΛΕΙΑ», όπου είναι σήμερα εγκατεστημένος ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου, που είχε δημιουργηθεί στα 1896-1897, για να εξυπηρετήσει την φόρτωση των κορμών κυρίως ελάτης που έφταναν εκεί πλέοντας τον Αχελώο ποταμό τους καλοκαιρινούς μήνες  μέχρι τη δεκαετία του ’20.

Το πυκνό υδροχαρές δάσος - αυτό που οι παλιοί Καλυβιώτες αποκαλούσαν «Λόγγος»- που απλώνονταν στην παραλίμνια περιοχή της λίμνης Λυσιμαχίας και έφτανε στα 1937, όπως δείχνει αδιαμφισβήτητα η αεροφωτογραφία αυτή,  μέχρι  600-700 περίπου μέτρα νότια από την γραμμή του τραίνου.

Την εκχερσωθείσα ήδη έκταση του βάλτου από την εταιρεία «ΛΥΣΙΜΑΧΙΑ», που απλώνονταν προς την νότια πλευρά και τις απέραντες εκτάσεις από ψαθιά (ανοιχτόχρωμες περιοχές στη φωτογραφία),  που υπήρχαν πάνω από αυτήν την έκταση, προς τη γραμμή του τραίνου και το δρόμο για το Αγρίνιο.

Τον νερόμυλο  του «Παπαφώτη» και το γειτνιάζοντα ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου βόρεια και σε κοντινή απόσταση 300 μέτρων περίπου από το νερόμυλο.

Τους βασικούς δρόμους, όπως αυτόν που οδηγεί στο αστικό κέντρο της περιοχής το Αγρίνιο που τότε ήταν χωμάτινος, αλλά και το βασικό αγροτικό  δίκτυο που με αφετηρία το χωριό οι δρόμοι αυτοί οδηγούν: 1) προς τη περιοχή του «Σκάμ’ τ’ αυλάκι» (από την φράση «του κάμπου το αυλάκι») και τα Σπολαιτιώτικα χωράφια, 2)  προς την περιοχή όπου είναι σήμερα ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου, ενώ περνούσε το «αυλάκι τ’ αγιοργείτικο» (κεντρικό αυλάκι ποτίσματος, «μάνα») που κατέβαινε με κατεύθυνση Βορράς-Νότος (Β-Ν),  ανατολικά του κτήματος Γεωργίου Μέρου ενώ δυτικά του σημερινού οικισμού του Αγίου Γεωργίου αλλά και του ξωκλησιού του Αη Γιώργη περνούσε το «ξαύλακο» (κεντρικό αυλάκι ποτίσματος, «μάνα») που είχε επίσης κατεύθυνση Β-Ν, 3) προς την περιοχή που βρίσκεται το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, 4) προς την θέση της «Αετοφωλιάς» παραποτάμια περιοχή, βόρεια του χωριού κ.α.

Τα πολλά αλώνια, σήμα κατατεθέν του χωριού καθώς διακρίνονται με αρκετή ευκολία αποτελώντας απόδειξη πως τα προπολεμικά χρόνια η καλαμποκαλλιέργεια ήταν βασική αγροτική καλλιέργεια. Διακρίνουμε καθαρά μεταξύ άλλων τα αλώνια των Κοντογιωργαίων και απέναντι του Θεόφιλου Στεργίου, ένα από τα μεγαλύτερα,  στη βόρεια πλευρά του χωριού, στο δρόμο για του «Σκάμ’ τ’ αυλάκι». Το αλώνια του Μήτσου Στρατόπουλου, των Φουκαίων και των Κοντογιωργαίων, κοντά στα προηγούμενα,  στη βορειοανατολική πλευρά του χωριού. Νότια απ’ αυτά ήταν τα αλώνια των Ζαπαντιωταίων απ’ όπου η περιοχή πήρε την ονομασία «ΑΛΩΝΑΚΙΑ». Στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού βρίσκονταν τα αλώνια των Αναστασίου (Προκαίων) ενώ λίγο πιο νότια-νοτιοδυτικά βρίσκονταν τα αλώνια των Κοτρωτσαίων εκεί όπου βρίσκονται σήμερα τα σπίτια των Χρυσικαίων και κοντά σ’αυτά ήταν τα αλώνια των Λυγδαίων ενώ στη δυτική πλευρά του χωριού, πίσω από το δρόμο που οδηγεί στο κοιμητήριο του χωριού ήταν το αλώνι των Ταγκαλαίων.

Παρατηρούμε πως η θέση των περισσότερων αλωνιών για  τα οποία επιλέγονταν σημεία ξέφωτα και ευάερα, βρίσκονταν στην ανατολική πλευρά του χωριού καθώς, κατά τον μήνα Οκτώβριο, κατεξοχήν μήνα αλωνισμού, οι επικρατούντες άνεμοι στην περιοχή της κτηματικής περιφέρειας του Δ.Δ. Καλυβίων είναι ανατολικοί που ευνοούσαν το γρήγορο λιάσιμο του καλαμποκιού.

Στην αεροφωτογραφία αυτή διακρίνουμε με αρκετή άνεση τον πελώριο πλάτανο που υπήρχε στο οικόπεδο του Θεόδωρου Λ. Περεπή στη δυτική πλευρά του χωριού, που κάλυπτε με τα κλαριά του, όπως φαίνεται στην αεροφωτογραφία, το μεγαλύτερο μέρος του οικοπέδου ποτιζόμενος από τα νερά του «Κολοβάκη», του χωμάτινου αρδευτικού αυλακιού που πέρναγε πολύ κοντά του και στις βορειοδυτικές παρυφές του χωριού. Ο «Κατρουλής» ήταν το δεύτερο χωμάτινο αυλάκι που διέρχονταν μέσα από το χωριό με κατεύθυνση Βορράς-Νότος (Β-Ν).


 

Η ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΛΥΣΙΜΑΧΙΑΣ

«Ξέρω δύο λίμνες ξωτικές, δύο λίμνες αδερφάδες,

με του χωριού, με του νερού, με του χλωρού τα κάλλη.

Για ονειροπλέχτες έρωτες και για τραγουδιστάδες.

Τη λίμνη τ’ Αγγελόκαστρου,του Βραχωριού την άλλη»       

 Κωστής Παλαμάς («Η νιότη», Συλλογή: Οι καημοί της Λιμνοθάλασσας)

 

Η λίμνη της Λυσιμαχίας (ή «λίμνη του Αγγελοκάστρου» όπως την αποκαλούσαν παλιότερα) μαζί με τις άλλες 4 φυσικές λίμνες της Αιτωλοακαρνανίας Τριχωνίδα, Οζερό, Αμβρακία και Βουλκαρία και τις 3 τεχνητές λίμνες της Στράτου, του Καστρακίου και  των Κρεμαστών είναι σε άμεση αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση με τον Αχελώο ποταμό που ξεκινώντας από τους ορεινούς όγκους της Πίνδου διασχίζει ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία για να χυθούν  τα νερά του στο Ιόνιο πέλαγος. Η λίμνη κατά τους αρχαίους χρόνους ονομάζονταν Ουρία ή Υρία ενώ κατά τους ελληνιστικούς χρόνους έλαβε το σημερινό της όνομα από τον Λυσίμαχο, στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, φίλο των Αιτωλών προς τιμή του οποίου κτίσθηκε μικρή πόλη με το όνομα Λυσιμάχεια, κοντά στο σημερινό χωριό Μουρστιάνου. Η Λυσιμαχία έχει συνολική επιφάνεια 13 τετρ. χιλιομέτρων (Km2), μέγιστο βάθος 8 μέτρα (m), μέγιστο μήκος 6,2 χιλιόμετρα (Km), μέγιστο πλάτος από 1,5 μέχρι 3 χιλιόμετρα (Km), ενώ το μήκος των ακτών της φτάνει τα 22 χιλιόμετρα (Km). Η λίμνη της Λυσιμαχίας δέχεται υδατικές τροφοδοτήσεις και επαναπληρώσεις νερών ως ακολούθως: α) από τις επιφανειακές απορροές των χειμάρρων που τροφοδοτούνται από τις βροχοπτώσεις, β) από τις βροχοπτώσεις που δέχεται η λίμνη και γ) από τα νερά της λίμνης Τριχωνίδας που φτάνουν στην Λυσιμαχία με την ενωτική τάφρο. Από το διαθέσιμο υδατικό δυναμικό της λίμνης ποσοστό 78% αρδεύει τη παραχελωϊτιδα πεδιάδα που φτάνει σ’ αυτή μέσω της σήραγγας Αρακύνθου. Το υπόλοιπο 22% του υδατικού δυναμικού παροχετεύεται στον Αχελώο ποταμό από τον Κύαθο (Δίμηκο) ποταμό (για τους αρχαίους Ελληνες κύαθος σήμαινε το αντλητήριο δοχείο και έλαβε το ποτάμι την ονομασία αυτή επειδή ανλούσε τα νερά του από τις δύο λίμνες) ή τάφρο του Δίμηκου, συνολικού μήκους 12,8 χιλιομέτρων, καθώς τμήμα του ποταμού από το ύψος του Αγγελοκάστρου μέχρι το ποταμό έχει διευθετηθεί. Η  ανανέωση των νερών της λίμνης, που έχει υπολογιστεί ότι συμβαίνει κάθε 28 ημέρες, την σώζει από τη ρύπανση και τον ευτροφισμό. Οι καλαμώνες στις ανατολικές και δυτικές ακτές της λίμνης, που έχουν  μέγιστο πλάτος 500 μέτρων και εποχιακά πλημμυρίζουν κάνοντας αδιάβατες τις ακτές της αποτελούν ένα από τα πιο αποτελεσματικά φυσικά φίλτρα ρυπαντών της λίμνης ιδιαίτερα από τα αστικά λύματα, τις αποστραγγίσεις των καλλιεργειών,  που βρίθουν καταλοίπων λιπασμάτων και σε άλλους ρυπογόνους παράγοντες, τα οποία αυξάνουν υπέρμετρα τη βιομάζα των υδρόβιων φυτικών οργανισμών  της λίμνης. Με την έναρξη λειτουργίας των εγκαταστάσεων του βιολογικού καθαρισμού Αγρινίου για την επεξεργασία των λυμάτων της περιοχής της επαρχίας Τριχωνίδας, που όταν ολοκληρωθεί θα καλύπτει  τις ανάγκες 100.000 κατοίκων της, άρχισε ήδη ο σταδιακός καθαρισμός της λίμνης και η επανάκτηση της ισορροπίας των ευαίσθητων οικοσυστημάτων του Αχελώου ποταμού. Η θερμοκρασία  τον μήνα Ιούλιο είναι 28-29 βαθμούς Κελσίου C στην επιφάνεια της λίμνης ενώ στο βάθος της είναι 27,5-28,5 C. Τον μήνα Μάρτιο είναι 14 βαθμοί Κελσίου C στην επιφάνεια ενώ στο βάθος της είναι 13 βαθμοί Κελσίου C.

 

Τα καταγεγραμμένα με αριθμούς 392, 393, 396 και 397 πήλινα αγγεία του 1ου μ.Χ. αιώνα που βρίσκονται στο Μουσείο Αγρινίου, προέρχονται από τη θέση «ΚΑΚΑΒΑΡΙΑ» της κτηματικής περιφέρειας Αγγελοκάστρου. Το 1925 αποφασίστηκε από το Υπουργείο Γεωργίας η αποστράγγιση της παραλίμνιας ζώνης προκειμένου να δημιουργηθούν πολλά γόνιμα χωράφια (25.000 περίπου στρέμματα) που αποφασίστηκε να δοθούν σε ακτήμονες και μικρο-κληρούχους της ευρύτερης περιοχής. Η εκχέρσωση και η αποστράγγιση αυτής της παραλίμνιας ζώνης ανατέθηκε με το Ν.Δ /13-9-1925, που τροποποιήθηκε με το Ν. 3640/1927, στους επιχειρηματίες Ζαλοκώστα και Βέιλ οι οποίοι ίδρυσαν την εταιρεία με την επωνυμία «ΛΥΣΙΜΑΧΙΑ». Η εταιρεία εκμεταλλεύτηκε τις τεράστιες ποσότητες ξυλείας που έβγαιναν με την εκχέρσωση του βαλτωμένου λόγγου για να σταματήσει η εταιρεία το έργο της εκχέρσωσης στα 1940. Για την εκχέρσωση του λόγγου από το 1925 μέχρι το 1940 οι υλοτόμοι της εταιρείας αφού έδεναν με σιδερένια μαγγάνια, που διέθεταν γρανάζια, πολλαπλασιαστές δύναμης, τους κορμούς των δένδρων, τα ξελάκωναν ρίχνοντας τα στη βαλτώδη γη, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό δυνατά βουβάλια στα οποία είχαν προσδέσει συρματόσχοινα. Στη συνέχεια, οι υλοτόμοι με κόφτες έκοβαν κατάλληλα τους κορμούς των δένδρων, για να τους μεταφέρουν, ζεύγη από βουβάλια, σπρώχνοντας,  μέχρι το σταθμό του Πλατάνου, οπότε άρχιζε η φόρτωσή τους σε ειδικά βαγόνια-πλατφόρμες του τραίνου.

 

« Οι βάλτοι και οι λιμνοθάλασσες αναδίνουν αδιάκοπη, αργή γοητεία, δημιουργούν την ανάγκη να αισθανθεί και να χαρεί κανείς την ομορφιά, συνταιριάζουν το όνειρο με την πραγματικότητα, τις χίμαιρες της φαντασίας με τα πιο ασήμαντα περιστατικά της ζωής» εμπνεύστηκε και έγραψε γι’ αυτούς τους βάλτους ο μεγάλος Αιτωλικιώτης συγγραφέας Ι. Μ.  Παναγιωτόπουλος.

 

Last Updated on Tuesday, 21 February 2012 19:41
 

Δήμος Αγρινίου



VIDEOS

ΚΑΛΥΒΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ 2010

Για να δείτε περισσότερα Videos πιέστε [.. ΕΔΩ..]

ΚΑΙΡΟΣ

We have 63 guests online



© Copyright ΚΑΛΥΒΙΑ Αγρινίου. Designed by CisLab - TEI of Messolonghi.
All Rights Reserved