Το νέο χωριό PDF Print
Written by admin2   
Wednesday, 04 May 2011 15:48

ΚΑΛΥΒΙΑ

Τα Καλύβια, ¨λουσμένα¨ με το λαμπερό φως του ήλιου, είναι απλωμένα στην άκρη ενός καταπράσινου κάμπου, όπου από τους αρχαίους χρόνους έως σήμερα, άνθρωποι και φύση συνυπάρχουν δημιουργικά! Η κατάφυτη χώρα με τα «χρυσά δέντρα» όπως αποκαλούνται οι πορτοκαλιές, έχοντας δίπλα της ως ανταγωνιστή αλλά και ως σύμμαχο τον ποταμό Αχελώο, με την αιώνια και καταλυτική ενέργειά του, δεν έπαψε ποτέ να δίνει απλόχερα ζωή και πλούσιους καρπούς στους κατοίκους των Καλυβίων, που φιλοξενούνται σ΄αυτήν, για να προκόβουν και να απολαμβάνουν τα δώρα της φύσης!

Η ευλογημένη γη με «τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων» απλώνεται δίπλα σε όμορφα λιμναία οικοσυστήματα, όπως της Λυσιμαχείας, του Οζερού, και της τεχνητής λίμνης Στράτου, έχει γύρω της για να την προστατεύουν, καταπράσινα βουνά και λόφους, που στο καθένα από αυτά αποτυπώνονται οι μαρτυρίες αιώνων, ενώ βρίσκεται κοντά σε ιστορικούς χώρους της γης των Αιτωλών αφού αποτελούσε πάντα το σταυροδρόμι για αρχαίους επιδρομείς, περιηγητές και ταξιδευτές! Σήμερα έχουν αλλάξει πολλά… Όχι προς το καλύτερο…

Το χωριό και οι κάτοικοι που διαμένουν ακόμη εδώ σε αυτή την γη, δεν έχουν χάσει την ελπίδα… Παλεύουν όμως και μοχθούν καθημερινά για να κρατήσουν στον τόπο μας, ζωντανό το όνειρο της ¨άνοιξης¨ !!!


 

Το νέο χωριό

 

Το σημερινό χωριό, τέως κοινότητα Καλυβίων και ήδη από 1-1-1999, (άρθρο 1 του Ν. 2539/1997), δημοτικό διαμέρισμα Kαλυβίων του Δήμου Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας, βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρων στην δυτική πλευρά της πεδιάδας του Αγρινίου, κοντά στην κοίτη του Αχελώου ποταμού και 10 χλμ. δυτικά της πόλης του Αγρινίου, ενώ απέχει 35 χλμ. από το Μεσολόγγι.

Τα Καλύβια από το 1835 μέχρι το 1912 ανήκαν πάλι στο Δήμο Αγρινίου, που ιδρύθηκε με το Β.Δ της 1ης (13) Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 19) και στον οποίο δήμο ανήκαν  οι ακόλουθοι οικισμοί: Αγρινίου (κατ. 1850), Παλαιόπυργου (κατ. 256), Τζέλου (κατ. 37), Πλάτανου (κατ. 93), Δοκιμίου (κατ. 100), Σπολάιτας (κατ. 204), Ζαπαντίου (κατ. 46), Καλυβίων (κατ. 123), Μονής Προδρόμου (κατ. -) και με μεταγενέστερες προσαρτήσεις oι οικισμοί Σμόλιανων, Βελάουστας, Λειβαδακίων, Μπούζι και Στενών. Από το 1912 μέχρι 31-12-1998 τα Καλύβια αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, με την επωνυμία Κοινότητα Καλυβίων, δυνάμει του Β.Δ/31-8-1912, (ΦΕΚ. 261, Τεύχος Α’/1912).

 

Το δημοτικό διαμέρισμα Καλυβίων έχει συνολική έκταση 33.651 στρεμμάτων πεδινής μορφής από τα οποία τα 22,5 χιλιάδες περίπου στρέμματα αρδεύονται από το αρδευτικό δίκτυο που ελέγχεται από  τον ΤΟΕΒ Καλυβίων. Το νέο χωριό των Καλυβίων δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του παλιού οικισμού των Καλυβίων, του παλιού χωριού που οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν εξαιτίας, αφενός από τις επαναλαμβανόμενες πλημμύρες του Αχελώου ποταμού κατά τα έτη 1851-1853 και αφετέρου, από την ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη ο παλιός οικισμός του χωριού, από τα επελαύνοντα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη το 1824 στον αγρινιώτικο κάμπο, να εγκαταλείψουν, σύμφωνα με τις δυνατότητες και τις ανάγκες της κάθε οικογένειας, μετά-επαναστατικά στα μέσα του 19ου αιώνα και σταδιακά  από το έτος 1851 μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, οι κάτοικοί του και να μετακινηθούν περίπου ένα (1) χιλιόμετρο βόρεια-βορειοανατολικά από την θέση του παλιού χωριού για να αποφύγουν πια στο μέλλον τις καταστρεπτικές πλημμύρες του ποταμού καθώς το νέο σημείο εγκατάστασης του χωριού είναι 3-4 μέτρα περίπου υψομετρικά πιο ψηλά από τη θέση του παλιού χωριού. Το χωριό ΚΑΛΥΒΙΑ πήρε το όνομά του από τη λέξη  καλύβη-βα που σύμφωνα με το Νέον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν του Δ. Δημητράκου ετυμολογείται ως «ταπεινός, μονώροφος οικίσκος εξ ενός δωματίου και άνευ ξύλινου πατώματος, εστεγασμένος διά χόρτων και κλάδων ή κεράμων - εξοχικόν πρόχειρο παράπηγμα». Το λεξικό της Δημοτικής της Εταιρείας Ελληνικών Εκδόσεων αναφέρει στο λήμμα καλύβα (από το καλύβη) ως σημασία της τα ακόλουθα: « χωρικό σπιτάκι, μονώροφο, μ’ ένα δωμάτιο, χωρίς πάτωμα, στεγασμένο με χόρτα και κλαδιά// εξοχικό πρόχειρο παράπηγμα». Παλιοί Καλυβιώτες θυμούνται ότι λέγονταν η φράση «πάμε στα Καλύβια», «πάμε στα Καλύβια», από τους κατοίκους του παλιού χωριού και όχι μόνο, για να μείνει έτσι απλοϊκά το όνομα του νέου χωριού ΚΑΛΥΒΙΑ, όταν ήρθε η ώρα της ονοματοθεσίας του. Επισημαίνουμε επίσης ότι οι γεωργοί, που συνηθίζονταν να τους αποκαλούν  «καλυβιώτες», κατοικούσαν σε καλαμένιες καλύβες.

Το δημοτικό διαμέρισμα Καλυβίων του Δήμου Αγρινίου έχει ρυμοτομικό σχέδιο πόλης το οποίο συντάχθηκε σε κλίμακα 1:2000 τον μήνα Οκτώβριο του 1975 από τον πολιτικό μηχανικό Αγρινίου Χρήστο Γ. Ρόμπολα και εγκρίθηκε με την με αριθμό 17/1975 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου της τέως Κοινότητας Καλυβίων. Η έναρξη ηλεκτροδότησης της τέως Κοινότητας Καλυβίων από την ΔΕΗ οπότε και άναψε ο πρώτος ηλεκτρικός λαμπτήρας έγινε στις 7 Οκτωβρίου 1967. Ο οικισμός Αγίου Γεωργίου ηλεκτροδοτήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1971, ενώ ο οικισμός Πλατάνου ηλεκτροδοτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1971. Η τηλεφωνική σύνδεση του χωριού άρχισε στα 1969 (το τηλεφωνείο-τηλεγραφείο του χωριού που λειτουργούσε ήδη στεγάζονταν στο καφενείο του Μιχαήλ Λ. Ψιλογιαννόπουλου, για να μεταφερθεί κατά την δεκαετία του  ’80 στο καφενείο του Δημητρίου Γ. Μπελεβώνη) με 4-5 χειροκίνητα τηλέφωνα, ενώ το έτος 1974 οι Καλυβιώτες συνδρομητές του ΟΤΕ διέθεταν αυτόματες τηλεφωνικές συσκευές που εξυπηρετούνταν από το Τηλεφωνικό Κέντρο Αγρινίου. Κατά τον μήνα Μάιο 1990 στο χωριό τοποθετήθηκαν 400 (ΑΤΖ) νέες τηλεφωνικές συσκευές. Στο Δ.Δ. Καλυβίων του Δήμου Αγρινίου, ανήκουν οι οικισμοί Αγίου Γεωργίου και Πλατάνου.

 

Οικισμός Πλατάνου

 

 Ο οικισμός του Πλατάνου υπήρχε ήδη στα 1835, ως ένας από τους εννέα (9) οικισμούς του Δήμου Αγρινίου, με 93 κατοίκους, ενώ αναπτύχθηκε πληθυσμιακά και οικονομικά στα τέλη του 19ου αιώνα με την δημιουργία του σταθμού του τραίνου των ΣΒΔΕ. Οι κάτοικοι του οικισμού Πλατάνου κατάγονται από τον Βάλτο, την ορεινή Τριχωνίδα, την Ευρυτανία αλλά κυρίως είναι Τζουμερκιώτες, από τα ορεινά χωριά του νομού Άρτας (Μελισσουργούς, Άγναντα, Πράμαντα, κ.α). Πολλοί από τους κατοίκους του οικισμού του Πλατάνου ήταν κτηνοτρόφοι και κατέβαιναν, με τα πρόβατά τους, ως «παραχειμάζοντες» στην περιοχή κατά τους χειμερινούς μήνες.

 

Οικισμός Αγίου Γεωργίου

 

 Ο συνοικισμός του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Οι πρώτοι οικιστές του συνοικισμού ήταν οι Λάμπρος Π. Χόντος, Βασίλειος Μιχ. Μαλεσιάδας και Ιωάννης Κ. Σταθογιάννης, που εγκαταστάθηκαν στο οικισμό στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Ο οικισμός βρίσκονταν αρχικά στη θέση «ΝΗΣΙ», 500 μέτρα περίπου βόρεια της σημερινής του θέσης, για να εγκατασταθεί, στη συνέχεια, μετά τις πλημμύρες του Αχελώου ποταμού και το σπάσιμο του προστατευτικού αναχώματος στη θέση «ΒΑΡΕΙΑ», στις 17-12-1962 και ώρα 1μ.μ, στη θέση «ΞΥΛΕΙΑ» του οικισμού (πήρε την ονομασία αυτή επειδή στην περιοχή αυτή γίνονταν η φόρτωση της ξυλείας ελάτης που έφτανε πλέοντας το ποτάμι του Αχελώου). Οι Καλυβιώτες, δείχνοντας αισθήματα απαράμιλλης κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, βοήθησαν όσο μπορούσαν, τους πλημμυρισμένους συγχωριανούς τους-«νησιώτες», όπως άλλωστε έκαναν σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια των ετών 1948-1949 της μετεγκατάστασης, από τους ορεινούς όγκους της Ευρυτανίας, των κατοίκων του συνοικισμού του Αγίου Γεωργίου. Με κάρα αλλά και με τρακτέρ, τα μεταφορικά μέσα της εποχής, τους μετέφεραν στο χωριό, όπου  φιλοξενήθηκαν για μέρες. Κάθε καλυβιώτικη οικογένεια φιλοξενούσε και μία οικογένεια, συνήθως πολυμελή, από τον συνοικισμό.  Οι κάτοικοι του οικισμού Αγίου Γεωργίου κατάγονται κυρίως από τον νομό της  Ευρυτανίας και την επαρχία Βάλτου του Νομού Αιτ/νίας. Μετεγκαταστάθηκαν στο χωριό στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση της πατρίδας, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο και συγκεκριμένα κατά την διετία 1948-1949 αλλά και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας το ’50.

Από το 1912 έως το 1998 οι διατελέσαντες Πρόεδροι της τέως Κοινότητας Καλυβίων ήταν οι ακόλουθοι: 1) Χρήστος Κων/νου  Μάης (1914-1924), 2) Δημήτριος Αναστ. Φαναριώτης (1925-1928), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Δημήτριος Γεωργ. Γαλανόπουλος, 3)  Γεώργιος Ι. Αναστασίου (Πρόκος) (1929-1933), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Νικόλαος Χρ. Αναστασίου, 4) Μιχαήλ  Λεων. Ψιλογιαννόπουλος (1934-1941), 5) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1942-1950), 6) Λεωνίδας Ανδ. Μαικαντής (1951-1954), αντιπρόεδρος Κοινότητος ο Ιωάννης Γεωργ. Αναστασίου (Πρόκος), 7) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1955-1958), 8) Γρηγόριος Ι. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1959-1962), 9) Κωνσταντίνος Π. Στρατόπουλος (1963-1967), 10) Μιχαήλ Λ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1968-1974), 11) Θεοφάνης Δ. Παπαθανασίου (1974), 12) Αθανάσιος Χρ. Μάης (1975-1978), 13) Αθανάσιος Χρ. Μάης (1979-1982), 14) Ευθύμιος Ευστ. Χρυσικός (1983-1986), 15) Σταύρος Κων/νου Λαινάς (1987-1990), 16)  Χρήστος Γρ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1991-1994) και 17)  Χρήστος Γρ. Ψιλογιαννόπουλος ή Τάγκαλος (1995-1998).

Ο Χρήστος Γερ. Μπελεβώνης, εκλέχτηκε πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου του Δημοτικού Διαμερίσματος Καλυβίων στις δημοτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 11/18-10-1998 για τα έτη 1999-2002. Επανεκλέχτηκε στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 13-10-2002 για τα έτη 2003-2006. Επόμενος  πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου για το διάστημα 2006-2010, ήταν ο Νικόλαος Ιωάννη Ψιλογιαννόπουλος, ενώ στις εκλογές για τον νέο «Καλλικρατικό» Δήμο Αγρινίου, πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου για το διάστημα 2011-2014, θα είναι ο Ιωάννης Αναστ. Μεσογίτης.

Οι δημοτικές εκλογές που διεξήχθηκαν στις  13-10-2002 έγιναν  χωρίς εκλογικά βιβλιάρια τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές του 1914 οπότε αντικατέστησαν τα σφαιρίδια που είχαν  πρωτοπαρουσιασθεί στις εκλογές του 1864 τα οποία είχαν προτιμηθεί ύστερα από εισήγηση των Επτανήσιων πληρεξουσίων στη Β’ Εθνική Συνέλευση. Σημειώνουμε ότι στις δημοτικές εκλογές του 1934 οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά.

Last Updated on Friday, 24 February 2012 09:39
 

Δήμος Αγρινίου



VIDEOS

ΚΑΛΥΒΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ 2010

Για να δείτε περισσότερα Videos πιέστε [.. ΕΔΩ..]

ΚΑΙΡΟΣ

We have 57 guests online



© Copyright ΚΑΛΥΒΙΑ Αγρινίου. Designed by CisLab - TEI of Messolonghi.
All Rights Reserved